موانع نوگرایی در حوزۀ علمیۀ قم در زمان زعامت آیتالله بروجردی [1325 ـ 1340] | ||
| پژوهشهای علوم تاریخی | ||
| مقاله 3، دوره 7، شماره 1 - شماره پیاپی 11، 1394، صفحه 41-58 اصل مقاله (452 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jhss.2016.57832 | ||
| نویسندگان | ||
| حامد سروری* 1؛ رسول جعفریان2 | ||
| 1دانشجوی دکتری تخصصی تاریخ اسلام دانشگاه تهران | ||
| 2استاد گروه تاریخ دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| در دوران زعامت آیتالله بروجردی، با وجود مواجهۀ جدی حوزههای علمیه و جامعۀ مذهبی ایران با سیل اندیشهها و نهادهای نوین غربی، گرایش به نوسازی در حوزۀ علمیة قم نیز افزایش یافت. نوگرایان بیشتر خواهان اصلاحات در تشکیلات، برنامههای آموزشی و نظام تبلیغی حوزه بودند و طرحهای اصلاحی متعددی به آیتالله بروجردی پیشنهاد کردند. هرچند ایشان عالِمی نوگرا بودو اصلاحات گستردهای در حوزۀ علمیه انجام داد، به دلایلی از پذیرش برنامه پیشنهادی نوگرایان صرفنظر کرد. متن حاضر به بررسی موانع درونی و بیرونی پذیرش نوگرایی و فرایند نوسازی از سوی بخشهایی از بدنۀ حوزه علمیه قم میپردازد؛ موانعی که زعیم نوگرای حوزۀ قم را نیز در انجام برخی از امور اصلاحی، مردد ساخت و برنامه اصلاحی تهیه شده توسط علمای نوگرای حوزه را موقتاً به شکست کشانید. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آیتالله بروجردی؛ نوگرایی؛ نوسازی؛ تجددگریزی؛ هیئت مصلحین | ||
| اصل مقاله | ||
|
| ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,066 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,207 |
||