بررسی انسانشناختی فضای میانی در مسکن سنتی و معاصر شهر شیراز | ||
| پژوهشهای انسانشناسی ایران | ||
| مقاله 1، دوره 5، شماره 1 - شماره پیاپی 9، 1394، صفحه 7-26 اصل مقاله (1.46 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/ijar.2015.57701 | ||
| نویسندگان | ||
| علیرضا عینیفر1؛ حسین ذبیحی2؛ مژگان ساسانی* 3 | ||
| 1دانشکده معماری دانشگاه تهران | ||
| 2دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم تحقیقات تهران | ||
| 3دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم تحقیقات، تهران | ||
| چکیده | ||
| مسکن از جمله ابتداییترین و بااهمیتترین نیازهای انسان است که میبایست مأمنی برای آرامش و آسایش ساکنین، فراتر از صرفاً یک سرپناه فراهم آورد. امروزه در ایران نگرش کمی نسبت به این امر مهم، سبب ایجاد بناهایی بدون طرح و برنامهریزی و فاقد اصول لازم طراحی سکونتگاههایی با کیفیت مطلوب و پاسخگو به ابعاد معنوی وجود انسان شده است. از جمله مواردی که در ساخت خانههای معاصر، مورد بیتوجهی واقع شده، نقش و جایگاه فضای میانی در نواحی مسکونی است. از آنجا که خانه تصویرگر اصلی عرصه خصوصی انسانها و در تقابل با آن، محیط عمومی فضایی متعلق به همگان است، ضرورت وجود فضای میانی به عنوان مرز میان محیط خصوصی و عمومی و در نقش پیونددهنده محیط درون و بیرون خانه آشکار میشود. در این پژوهش در ابتدا به تحقیق پیرامون فضای میانی پرداخته و در ادامه با مقایسه نقش آن در مسکن سنتی و معاصر ایران به پیامدهای حذف این فضا بر روی زندگی انسانها اشاره شده است. نتایج بهدستآمده نشان میدهد که در معماری خانههای سنتی ایران، به واسطه تعریف صحیح فضای میانی پیوستگی فضایی میان بیرون و درون شکل گرفته است. در خانههای معاصر این فضا تعریف مشخصی نداشته و اهمیت فضایی، معنایی و کارکردی آن نادیده گرفته شده است. این رویداد منجر به از بین رفتن عوامل انسانی -محیطی همچون امنیت، حس قلمرو، حس تعلق و رضایت ساکنین و همچنین کاهش تعامل اجتماعی میان همسایگان و ایجاد ناهنجاریهای اجتماعی در اکثر محیطهای مسکونی معاصر شده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| انسان؛ فضای میانی؛ مسکن؛ نیمهخصوصی؛ نیمه عمومی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,610 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,659 |
||