بررسی ظرفیتهای نمایشی حکایت «زن پارسا»ی الهینامه عطار برای اقتباس نمایشنامه | ||
| ادب فارسی | ||
| مقاله 3، دوره 5، شماره 1، 1394، صفحه 41-59 اصل مقاله (542.79 K) | ||
| نوع مقاله: علمی- پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jpl.2015.56609 | ||
| نویسندگان | ||
| حسین آقاحسینی1؛ سید مرتضی هاشمی1؛ طیبه پرتویراد* 2 | ||
| 1عضو هیئت علمی گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان | ||
| 2دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان | ||
| چکیده | ||
| نگاهی به سابقة اقتباس از متون ادبی در هنرهای نمایشی ازجمله سینما، تلویزیون و تئاتر در جهان نشان میدهد که اقتباس میتواند خلأهای متنی موجود در بخش تئاتر و سایر انواع نمایش را به بهترین وجه پر کند. در ادبیات فارسی، به رغم توصیفی بودن متون ادبی، کم نیستند آثاری که ظرفیتهای نمایشی زیادی دارند و میتوان با بهرهگیری از آنها به غنای متون نمایشی افزود. یکی از این آثار که به دلیل شهرت منطقالطیر و تذکرةالاولیاء، ارزشهای ادبی و هنری آن کمتر شناخته شده، الهینامة عطار نیشابوری است. این اثر سرشار از حکایتهای داستانی است که برخی از آنها از ظرفیتهای نمایشی بسیاری برخوردارند و تاکنون موردتوجه پژوهشگران قرار نگرفتهاند. در این مقاله با تکیه بر جایگاه و اهمیت اقتباس از آثار ادبی، به روش توصیفی-تحلیلی و براساس تعریف قرن هجدهمی از تئاتر ارسطویی، ظرفیتهای نمایشی حکایت زن پارسا بررسی و وجوه معنایی و ویژگیهای ساختاری و ... آن، بهعنوان زمینهای مناسب برای اقتباس تحلیل میشود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| الهینامة عطار؛ حکایت زن پارسا؛ تئاتر ارسطویی؛ ظرفیتهای نمایشی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 4,112 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,509 |
||