اثر هشت هفته تمرین استقامتی بر مقدار پروتئینα-1A کانال کلسیمی پیشسیناپسی نوع P/Q در عضلات تند و کند موشهای صحرایی | ||
| نشریه علوم زیستی ورزشی | ||
| مقاله 1، دوره 7، شماره 3، 1394، صفحه 363-374 اصل مقاله (245.5 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jsb.2015.56252 | ||
| نویسندگان | ||
| علی گرزی* 1؛ حمید رجبی2؛ رضا قراخانلو3 | ||
| 1استادیار گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه زنجان | ||
| 2دانشیار دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه خوارزمی | ||
| 3دانشیار گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تربیت مدرس | ||
| چکیده | ||
| هدف از پژوهش حاضر تعیین اثر هشت هفته تمرین استقامتی بر مقدار پروتئینα-1A کانال کلسیمی پیشسیناپسی نوع P/Q در عضلات FHL (خمکنندة دراز انگشت شست) و نعلی موشهای صحرایی بود. شانزده سر موش صحرایی نر ویستار بهصورت تصادفی به دو گروه شاهد و تمرین تقسیم شدند. هشت هفته تمرین در آغاز شامل هر روز 30 دقیقه با سرعت 10 متر در دقیقه بود و این میزان بهصورت فزاینده به هر روز 60 دقیقه با سرعت 30 متر در دقیقه رسید. پروتئینα-1A با روش وسترنبلاتینگ (حجم باند به مقدار پروتئین) اندازهگیری شد و نتایج نشان داد که میزان این کانال (پروتئین) در گروه استقامتی تنها در عضلة نعلی بهطور غیرمعنادار (177/0P =) افزایش یافته است. افزایش 20 درصدی پروتئینα-1A بر اثر تمرین استقامتی در عضلة نعلی در مقایسه با عدم تغییر آن در عضلة خمکنندة دراز انگشت شست میتواند بیانگر پاسخپذیری کانالهای کلسیمی پیشسیناپسی نوع P/Q در این عضله بر اثر تمرینات استقامتی بهمنظور افزایش رهایش استیلکولین از پایانة عصبی و همچنین ویژگی سازگاری به تمرین در عضلهای که بیشتر استفاده شده است، باشد که در سازگاریهای پیوندگاه عصبی عضلانی به آن اشاره شده است. در نتیجه، میتوان گفت که احتمالاً تمرین استقامتی عامل مهمی در افزایش پروتئین α-1A است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| انگشت شست و نعلی؛ پروتئینα-1A؛ تمرینات استقامتی؛ عضلات خمکنندة دراز؛ کانال کلسیمی پیشسیناپسی نوع P/Q | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,003 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,340 |
||