تبیین مدل ژئوپلتیک روابط ایران و پاکستان | ||
| پژوهشهای جغرافیای انسانی | ||
| مقاله 142، دوره 49، شماره 2، 1396، صفحه 307-323 اصل مقاله (1.1 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله علمی پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jhgr.2017.55824 | ||
| نویسندگان | ||
| حمیدرضا محمدی1؛ ابراهیم احمدی* 2 | ||
| 1دانشیار جغرافیای سیاسی، دانشگاه شهید بهشتی | ||
| 2کارشناس ارشد، جغرافیای سیاسی، دانشگاه شهید بهشتی | ||
| چکیده | ||
| پاکستان بهعنوان یکی از همسایگان ایران که فضایی بیثبات و پرتنش دارد، از اهمیت ژئوپلیتیکی خاصی برخوردار است. این کشور از بدو استقلال در سال 1947، با بیشتر همسایگان خود در تنش بوده است؛ بنابراین، پرسش اصلی این پژوهش آن است که مهمترین عوامل تنش و تهدید، برمبنای حاکمیت ژئوپلیتیک در روابط دو کشور ایران و پاکستان کداماند. پژوهش توصیفی_تحلیلی است. اطلاعات مورد نیاز آن، روش کتابخانهای و با مراجعه به منابع معتبر گردآوری شده است. در پاسخ به سؤال اصلی پژوهش، این فرضیه مطرح است که با عنایت به شرایط داخلی پاکستان و مشکلات حلنشدۀ این کشور با همسایگانش، به-نظر میرسد پاکستان با وجود 987 کیلومتر مرز مشترک با ایران، تهدیدزا و تنشآفرین است. آشکارترین منابع تنش و تهدید روابط ایران و پاکستان، شامل مواردی مانند تهدیدهای دولتمحور از ناحیۀ ISI، شیعهستیزی در قالب مسائل ایدئولوژیک، ناامنی مرزها، حمایت از طالبان در افغانستان و حمایت افراطی پاکستان از عربستان سعودی است. علاوهبراین، تنشهایی وجود دارد که درحال حاضر جدی بهحساب نمیآیند، اما ممکن است در آیندة نزدیک بر روابط دو کشور تأثیر بگذارند. مواردی مانند برنامۀ کنترلنشدۀ هستهای این کشور با وجود گروهای بنیادگرا و تندرو، تنشهای مرزی (مرزهای آبی) نظیر مرز دریایی گوادر و حقابة رودخانههای مرزی که تاکنون تعیین رژیم نشدهاند و رقابت منفی دو کشور در آسیای مرکزی از این دستهاند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آسیای مرکزی؛ افغانستان؛ ایران؛ پاکستان؛ چالش ژئوپلیتیک؛ خط لولۀ صلح؛ عربستان سعودی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,595 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,190 |
||