ادراک و بازنمایی زمان در رمان ایرانی (مطالعة موردی دهة 80 شمسی) | ||
| دوفصلنامۀ جامعهشناسی هنر و ادبیات | ||
| مقاله 2، دوره 7، شماره 1، 1394، صفحه 21-39 اصل مقاله (195.6 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jsal.2015.55764 | ||
| نویسندگان | ||
| ناصرالدین غراب* 1؛ هنگامه مظلومی2 | ||
| 1استادیار مطالعات فرهنگی دانشگاه غیرانتفاعی علم و فرهنگ | ||
| 2کارشناسارشد مطالعات فرهنگی دانشگاه غیرانتفاعی علم و فرهنگ | ||
| چکیده | ||
| این پژوهش، با تکیه بر مفروضات گفتمان مطالعات فرهنگی، بر این باور است که درکی که انسانها از «زمان» دارند نه ذاتی و جهانشمول، بلکه درکی برساخته و فرهنگی است؛ بدین معنی که هر فرهنگ صورتبندی(های) ویژة خود از زمان را شکل میدهد و به افراد ارائه مینماید. بر این اساس، پژوهشِ پیشِ رو در صدد است به بررسی صورتبندی فرهنگ ایرانی از زمان در چند رمانِ ایرانیِ دهة 80 شمسی بپردازد و با بهکارگیری روش تحلیل تماتیک در پی توصیف آن است که زمان در رمانهای مذکور چگونه و در پیوند با چه مفاهیمی صورتبندی و بازنمایی شده است. نتایج بهدستآمده نمایشگر دو الگوی آگاهی زمانی متفاوت در متن رمانهاست: الگوی اول شامل زمانی دایرهای و دربرگیرندة چرخههای متداخلی از «گذشتة بازگشتی» و «حال تکراری» است؛ الگوی دوم فهمی آیندهمحور و خطی از زمان را مطرح میکند که در بستر آن مفاهیم حال و آینده بر مفهوم گذشته غالب میشوند. در متن رمانها دو الگوی مذکور در شکل دوگانهای متضاد ظهور میکند که در آن الگوی اول بر الگوی دوم غلبه مییابد و دومی را در هیئت «دیگریِ» خود بازمیشناسد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آیندهمحوری؛ بازنمایی؛ دیگریبودگی؛ رمان ایرانی؛ زمان؛ گذشته محوری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,803 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,505 |
||