مطالعۀ تطبیقی راهکارهای پایانبندی نمایشی در درامهای دهۀ اخیر ایران | ||
| نشریه هنرهای زیبا: هنرهای نمایشی و موسیقی | ||
| مقاله 6، دوره 20، شماره 1، 1394، صفحه 57-66 اصل مقاله (2.32 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jfadram.2015.55390 | ||
| نویسندگان | ||
| مجید کیانیان* 1؛ محمد جعفر یوسفیان کناری* 2؛ سید مصطفی مختاباد3 | ||
| 1کارشناسی ارشد ادبیات نمایشی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. | ||
| 2استادیار گروه ادبیات نمایشی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. | ||
| 3دانشیار گروه ادبیات نمایشی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| در این مقاله سعی شده است تا با تمرکز بر جلوههای ساختاری برخی از مهمترین نمایشنامههای دهۀ هشتاد ایران، الگوهای رایج پایانبندی آنها مورد بررسی تطبیقی قرار گیرد. با انتخاب یک چارچوب مفهومی برگرفته از آرای منتقدان ادبیات نمایشی معاصر نظیر مارتین اسلین و مانفرد فیستر، تلاش میشود تا ضمن شناخت هر چه بهتر نحوة سازماندهی اطلاعات در پردههای پایانی آثار نمایشی مورد اشاره، دریافت تازهای از قابلیتهای روایی نمایشنامههای معاصر ایران حاصل شود. مقالة حاضر با تکیه بر شاخصترین اشکال پایانبندی در آثار این دهه، به سنجش ارزشهای نمایشی تعریف شده و میزان تأثیرگذاری آنها بر ساختار کلّی روایت در نمونههای مطالعاتی میپردازد. این تحقیق به شیوه توصیفی- تحلیلی انجام یافته و با هدف شناخت الگوی رایج پایانبندی در نمایشنامههای این دهه دنبال شده است. یافتههای این تحقیق نشان میدهند که به رغم تنوع موضوعی و ساختاری، نمایشنامههای این دهه اغلب متمایل به نوعی تجربهگرایی در کاربرد الگوهای پایانبندی ناتمام، نیمه تمام و یا کاملاً باز میباشند. بازتاب این گرایش عمده را میتوان در سبکهای روایی نمایشنامهنویسان متأخر ایران و نوآوری در شیوههای نگارشی آنها مشاهده کرد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| نمایشنامههای ایرانی؛ پایانبندی؛ پیرنگ نمایشی؛ روایت-شناسی؛ نقد و بررسی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,113 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 4,135 |
||