قضیه ابوطالبی در پرتو موافقت نامۀ مقر و قاعده استاپل | ||
| فصلنامه سیاست | ||
| مقاله 5، دوره 44، شماره 4، 1393، صفحه 765-774 اصل مقاله (187.88 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jpq.2014.53794 | ||
| نویسندگان | ||
| سید فضل اله موسوی* 1؛ سید حسین موسوی فر2 | ||
| 1استاد گروه حقوق عمومی دانشکدة حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران | ||
| 2دانشجوی دکتری حقوق بینالملل دانشکدة حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| قضیة موسوم به ابوطالبی در راستای معرفی نمایندة جمهوری اسلامی ایران به منظور مأموریت نمایندگی دائم این کشور نزد سازمان ملل متحد است که با عمل نامشروع و خلاف تعهدات کشور میزبان، یعنی ایالات متحدة امریکا، مواجه شد. در همین راستا، علاوه بر نقض صریح بخشهای یازدهم و سیزدهم موافقتنامة مقر که تعهدی توأمان نسبت به سازمان ملل متحد و کشورهای عضو در آن مندرج است، ایالات متحدة امریکا در تناقض آشکار با عملکرد و رویة سابق خویش در راستای حسن نیت به عنوان کشور میزبان راه را برای استناد ذینفعان به قاعدة مهم استاپل هموار نموده است. در این مقاله، ابعاد قراردادی و مسئلة حسن نیت و متعاقب آن قابلیت استناد قاعدة استاپل دربارة قضیة ابوطالبی بررسی خواهد شد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ابوطالبی؛ بخش یازدهم و سیزدهم موافقتنامة مقر؛ حسن نیت؛ قاعدة استاپل؛ موافقتنامة مقر | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,164 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,117 |
||