جمع آوری و ارزیابی تنوع ژنتیکی برخی توده های بومی گشنیز ایران با توجه به برخی از صفات مورفولوژیکی و آنتی اکسیدانی | ||
| علوم باغبانی ایران | ||
| مقاله 10، دوره 45، شماره 4، 1393، صفحه 417-427 اصل مقاله (492.84 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/ijhs.2015.53492 | ||
| نویسندگان | ||
| نرجس صفائیان* 1؛ ناصر عالم زاده انصاری2؛ موسی موسوی3 | ||
| 1دانشجوی سابق کارشناسی ارشد دانشکده کشاورزی دانشگاه شهید چمران | ||
| 2دانشیار دانشکده کشاورزی دانشگاه شهید چمران | ||
| 3استاد یار دانشکده کشاورزی دانشگاه شهید چمران ا | ||
| چکیده | ||
| در این پژوهش بهمنظور ارزیابی تنوع ژنتیکی برخی تودههای بومی گشنیز ایران،21 تودۀ جمعآوریشده از مناطق مختلف ایران در دانشگاه شهید چمران اهواز در سال زراعی1390ـ 1391 در قالب طرح آگمنت (ارزیابی مقدماتی عملکرد) کاشته شدند. برخی صفات مورفولوژیکی (زمان سبزشدن، ارتفاع، وزن تر و خشک، وزن هزاردانه) و آنتیاکسیدانی (کاروتنوئید، ویتامین C، کاتالاز و پراکسیداز) ارزیابی شدند. نتایج تجزیۀ واریانس نشان داد که جمعیتهای بررسیشده از نظر صفات وزن تر، خشک و وزن هزاردانه تفاوت معناداری دارند. تجزیه به عاملها نشان داد، سه عامل اصلی توانست 31/74درصد از کل واریانس صفات را توجیه کنند. براساس نتایج حاصل از تجزیۀ خوشهای به روش یو پی جی ام آ، 21 جمعیت گشنیز در چهار گروه قرار گرفتند. گروه اول شامل: بوشهر (1) و خوزستان (2)، با کوتاهترین زمان سبزشدن، بیشترین میانگین وزن تر و خشک برگ، ساقه، بوته، تعداد بذر، وزن هزاردانه و بیشترین میزان ویتامین C و پراکسیداز در مقایسه با سایر گروهها بهمنزلۀ سازگارترین تودهها در شرایط اهواز معرفی میشوند. درمجموع میتوان از این تنوع موجود در میان تودههای بومی گشنیز بهمنزلۀ یک منبع ژنتیکی ارزشمند، برای کارهای اصلاحی استفاده کرد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| پراکسیداز؛ تجزیۀ خوشهای؛ صفات مورفولوژیکی؛ کاتالاز؛ ویتامین C | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,042 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,081 |
||