تحلیل شاخص پایداری در بین کشورهای آسیایی | ||
| پژوهشهای جغرافیای انسانی | ||
| مقاله 10، دوره 48، شماره 4، 1395، صفحه 733-749 اصل مقاله (1.56 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله علمی پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jhgr.2016.53397 | ||
| نویسندگان | ||
| ازیتا رجبی1؛ نوبخت سبحانی* 2 | ||
| 1دانشیار گروه جغرافیا، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکز | ||
| 2دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، باشگاه پژوهشگران جوان و نخبگان، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| برای توسعۀ پایدار منطقهای، فرمول واحدی برای تمام کشورها بهدست نیامده است و در هر کشور باید با توجه به شرایط اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی و شرایط اکولوژیکی، معیارهای خاص توسعۀ پایدار را شناسایی کرد. شناخت مؤلفهها، شاخصها و نماگرهای برخورداری، در گرو شناخت هرچه بهتر شاخصهای توسعه است؛ زیرا شاخصها نهتنها ابزاری برای اندازهگیری هستند، بلکه راهنمایی برای چگونگی درک مفهوم توسعۀ پایدار نیز قلمداد میشوند و انتخاب و تعیین دقیق آنها در امر توسعه و محرومیت و اینکه آیا وضعیت توسعهیافتگی پایدار یا ناپایدار است، یکی از مراحل اساسی در برنامهریزی توسعۀ شهری است؛ بنابراین، شاخصها یکی از اجزای ضروری برای ارزیابی کلی میزان پیشرفت بهسوی توسعۀ پایدار بهشمار میروند. پژوهش حاضر، با استفاده از 32 شاخص، توسعۀ پایدار را در میان کشورهای آسیایی تحلیل میکند. روش پژوهش توصیفی- تحلیلی است و در آن، از تکنیک چندمعیاره (تاپسیس) برای سطحبندی کشورهای آسیایی مورد مطالعه استفاده شده است. نتایج بهکارگیری تکنیک تاپسیس نشان میدهد در بین سالهای 1385، 1387، 1389 و 1391 کشورهای نپال، کامبوج و بوتان در رتبههای نخست قرار دارند و در همین سالها، کشورهایی مانند ترکمنستان، عراق، فلسطین اشغالی، اردن و سوریه، ناپایدار بهشمار میروند. در حالت کلی طی سالهای مورد ارزیابی برخورداری کشورها از لحاظ شاخص های مورد سنجش محسوس بوده و تغییر خاصی در آنها از سال 1385 تا 1391صورت نگرفته است و بیانگر ناپداری نسبتا بالای کشورها از بّعد شاخص پایداری میباشد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آسیا؛ توسعه؛ توسعۀ پایدار؛ شاخص | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 4,051 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,177 |
||