مدیریت محیط امنیتی و افق منطقه گرایی در سارک | ||
| فصلنامه سیاست | ||
| مقاله 10، دوره 44، شماره 3، 1393، صفحه 625-642 اصل مقاله (631 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jpq.2014.53368 | ||
| نویسندگان | ||
| نسرین مصفا* 1؛ حسین نوروزی2 | ||
| 1دانشیار روابط بینالملل دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران | ||
| 2استادیار روابط بینالملل دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| «اتحادیة جنوب آسیا برای همکاری منطقهای» سارک، در سال 1985، برای گسترش همکاری میان کشورهای جنوب آسیا تأسیس شد. سارک فارغ از فضای جنگ سرد، بر مبنای ملاحظات فنی و اقتصادی، مستقل، و خودجوش به وجود آمد، اما رونقی در همکاری و همبستگی آنها پدیدار نشده است. در پاسخ به این سؤال که علیرغم برنامههای مختلف توسعه و گسترش سارک (1985-2014)، چه علل و شرایطی در تطویل ضعف و عدم پویایی آن دخیل بودهاند؟ در این مقاله، به تبیین این فرضیه میپردازیم که دگرگونی نظام امنیتی منطقة در جنوب آسیا از 1990 بیشترین تأثیر را در رخوت و عدم تعمیق منطقهگرایی در سارک داشته است. پویشهای ملی ناهمساز کشورهای منطقه پس از جنگ سرد، الحاق افغانستان به سارک (از 2007) و رویکرد قدرتهای بزرگ به منطقه، عقلانیت و عملکرد این سازمان را تحتالشعاع خود قرار داده است؛ بهطوریکه کشورهای منطقه توانایی مدیریت محیط امنیتی خود را نداشتهاند و تعمیق منطقهگرایی نیز آیندة روشنی ندارد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| امنیت؛ جنوب آسیا؛ سارک؛ منطقهگرایی؛ نظام بینالملل دورۀ گذار | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,184 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,619 |
||