بررسی کاربردی قراردادهای شرینکرپ و کلیکرپ | ||
| مطالعات حقوق خصوصی | ||
| مقاله 7، دوره 44، شماره 4، 1393، صفحه 581-593 اصل مقاله (248.85 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jlq.2014.53341 | ||
| نویسندگان | ||
| سیدسجاد سیدجعفری* 1؛ محمد حسن صادقی مقدم2 | ||
| 1کارشناس ارشد حقوق مالکیت فکری دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران | ||
| 2استادیار گروه حقوق خصوصی دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| سرعت مبادلات الکترونیکی به شکلگیری نوع جدیدی از قراردادهای نرمافزاری موسوم به قراردادهای مجوز بهرهبرداری کاربر نهایی یا قراردادهای حق امتیاز کاربر نهایی انجامیده است. اعتبار این قراردادها در کشورهایی مانند امریکا همواره با شک و تردید روبهرو بوده و هنوز رویۀ ثابتی در قبال آن اتخاذ نشده است. شروع آن با قراردادهای شرینکرپ و کلیکرپ بود و قرارداد بروزرپ آخرین نوع توسعه یافتۀ آنها شمرده میشود. قراردادهای شرینکرپ معمولاً با باز کردن پوشش پلاستیکی پکیج نرمافزاری یا با استفاده از محصول شکل میگیرد. قراردادهای کلیکرپ با کلیک کردن بر کلمۀ «میپذیرم» منعقد میشود. اعتبار این قراردادها و شروط مندرج در آن که ممکن است با حقوق مصرفکننده در تضاد باشد، همواره محل بحث و تبادل نظر است. در این مقاله سعی شده است، اعتبار این قراردادها و شروط مندرج در آن، در حقوق ایران، با توجه به مصالح ملی بررسی شود و راهکاری مناسب برای انعقاد این قراردادها معرفی گردد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| شرینکرپ؛ قرارداد امتیاز؛ کاربر نهایی؛ کلیکرپ؛ نرمافزار | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,634 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,810 |
||