پهنهبندی آسیبپذیری نوار ساحلی استان سیستان و بلوچستان براساس کانونهای تهدیدکننده | ||
| نشریه محیط زیست طبیعی | ||
| مقاله 5، دوره 67، شماره 3، 1393، صفحه 289-300 اصل مقاله (1.03 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jne.2014.52728 | ||
| نویسندگان | ||
| لیدا داور* 1؛ منا عزیزی جلیلیان2؛ رضا رفیعی3؛ افشین دانه کار4 | ||
| 1دانشجوی دکتری محیط زیست دانشکدۀ منابع طبیعی، دانشگاه تهران | ||
| 2دانشجوی دکتری محیط زیست، دانشگاه ملایر | ||
| 3دانشجوی دکتری محیط زیست، دانشگاه کوئینزلند استرالیا | ||
| 4دانشیار گروه محیط زیست دانشکدۀ منابع طبیعی، دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| موقعیت اکوتونی سواحل اگرچه موجب میشود این مناطق از تنوع و غنای بیولوژیک هر دو سیستم دریایی و زمینی بهرهمند شوند، درعینحال در معرض تهدید آلودگیها و عوامل مخرب هر دو سیستم نیز قرار میگیرند. از اینرو، مناطق ساحلی از جمله آسیبپذیرترین بخشهای اقیانوسی به شمار میروند. افزایش و رشد جمعیت، شهرنشینی، صنعتی شدن و گردشگری مهمترین عوامل در افزایش فشار بر مناطق ساحلی و دریایی هستند. شناسایی مناطق اثرگذار و نیز مناطق آسیبپذیر و اعمال سیستم مدیریتی متناسب، از جمله راهکارهای مؤثر برای پیشگیری از تخریب هرچه بیشتر مناطق ساحلی است. پژوهش حاضر که با هدف پهنهبندی آسیبپذیری نوار ساحلی سیستان و بلوچستان (که نیمی از کرانههای دریای عمان را به خود اختصاص داده است) براساس کانونهای تهدیدکننده و با بهرهگیری از کاربرد تحلیل سلسلهمراتبی (AHP) و تلفیق لایهها در محیط نرمافزار ArcGIS انجام شد، نشان داد جنوب شرقی خلیج چابهار تا امتداد آن به سمت شرق مهمترین پهنۀ آسیبپذیر ساحلی است که به مدیریت فعالیتهای سازگار، برنامۀ پایش، آموزش و طرح مشارکت برای بهسازی نیازمند است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| پهنهبندی؛ شدت اثرپذیری؛ کانونهای تهدیدکننده؛ مناطق حساس؛ منطقۀ ساحلی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,593 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,441 |
||