منطقه گرایی و چالش های آن در روابط خارجی جمهوری اسلامی ایران | ||
| پژوهشهای جغرافیای انسانی | ||
| مقاله 11، دوره 47، شماره 4، 1394، صفحه 743-758 اصل مقاله (742.24 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله علمی پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jhgr.2015.52247 | ||
| نویسندگان | ||
| بهادر زارعی* 1؛ جلیل دلشاد زاد2؛ سید مهدی موسوی شهیدی3؛ سید محمود علوی4 | ||
| 1استادیار گروه جغرافیای سیاسی دانشکدة جغرافیا، دانشگاه تهران | ||
| 2کارشناس ارشد جغرافیای سیاسی دانشکدة جغرافیا، دانشگاه تهران | ||
| 3دانشجوی دکتری جغرافیای سیاسی دانشکدة جغرافیا، دانشگاه تهران | ||
| 4کارشناس ارشد علوم سیاسی گرایش مطالعات ایران، دانشگاه تربیتمدرس | ||
| چکیده | ||
| یکی از راهکارهای گسترش همکاری در جهان، همگرایی با استفاده از الگوی منطقهگرایی است. امروزه امنیت ملی هر کشوری از طریق همکاری منطقهای و درادامه با تعامل و وابستگی متقابل جهانی ممکن میشود تا با گامهای انفرادی و بدون همکاری و پشتیبانی منطقهای و جهانی. بر این اساس، در چند دهة اخیر و بهویژه از دهة 1980 به بعد، بسیاری از کشورهای دنیا با اتخاذ رویکرد منطقهگرایی و شکلدادن به تجارب موفقی در این راستا، زمینة انگیزش سایر کشورهای دنیا به گسترش منطقهگرایی را نیز فراهم کردهاند. جمهوری اسلامی ایران هم بهعنوان کشوری تأثیرگذار و با موقعیت ژئواستراتژیک، با درک این ضرورت، با پایانیافتن جنگ تحمیلی و شروعبهکار دولت سازندگی تاکنون، گرایش منطقهگرایی و همگرایی منطقهای را متناسب با اهداف و آرمانهای خود با فرازونشیبهایی در دستور کار داشته است، اما شرایط ویژة این کشور و تهدیدات امنیتی که همواره متوجه جمهوری اسلامی ایران بوده، سبب شده است که رویکرد منطقهگرایی ایران همواره با صبغه و برتری گرایشهای امنیتی و سیاسی دنبال شود، حال آنکه تجارب موفق منطقهگرایی در دنیا با برتری دستورکارهای اقتصادی، نرمافزارانه و غیرامنیتی بوده است که در این پژوهش علاوهبر بررسی جنبههای مختلف منطقهگرایی، به دلایل اتخاذ رویکرد متفاوت جمهوری اسلامی ایران و ضرورت بازبینی در این رویکرد توجه شده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| جمهوری اسلامی ایران؛ سیاست خارجی؛ منطقهگرایی؛ منطقهگرایی اقتصادی؛ منطقهگرایی نوین | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 5,725 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,396 |
||