تحلیل نحوه بازنمایی نوازنده عود در تصاویر دوره ساسانی تا صفوی | ||
| نشریه هنرهای زیبا: هنرهای نمایشی و موسیقی | ||
| مقاله 6، دوره 18، 2 (پاییز و زمستان1392)، 1392، صفحه 49-56 اصل مقاله (1.74 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jfadram.2014.36479 | ||
| نویسندگان | ||
| مریم دولتی فرد1؛ فاطمه شاهرودی* 2 | ||
| 1کارشناس ارشد پژوهش هنر، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکز | ||
| 2استادیار دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکز | ||
| چکیده | ||
| چکیده تحلیل ساختارگرایانه 40 تصویر منقش به ساز عود از دوره ساسانی تا صفوی بر اساس روابط میان فیگور «کانونی» و «غیر کانونی» در نظام نشانهشناسانه متن تصاویر، مبنای مقاله حاضر قرار گرفته است. نتایج پژوهش، بیانگر چهار نظام بازنمایی در ارتباط میان نوازنده عود و فیگور کانونی می باشد. در الگوی اول که تعداد بیشتری از تصاویر را در بر میگیرد، نوازنده عود در طرفین و معمولاً سمت چپ تصویر قرار دارد و شاه به عنوان فیگور کانونی و قطب، فرادست نوازنده تصویر شده است. در الگوی دوم، عناصر نمادین نظیر پرنده یا جایگاه خالی شاه جایگزین فیگور کانونی شده است. به نظر میرسد با توجه به مناقشاتی که در مورد موسیقی در دوره اسلامی وجود داشته است، نمونههای دو الگوی اخیر که به طور عمده به دوره اسلامی مربوط میشوند، نشانگر جایگاه فرعی و حاشیهای نوازنده عود در مناسبات طبقاتی اجتماع است. در سومین الگو، نوازنده در موقعیت فیگور کانونی قرار گرفته و در الگوی چهارم، همسان با سایر کنشگران، تصویر شده است. مطالعه حاضر، دوره ساسانی را به عنوان گروهی با بیشترین تنوع در بازنمایی نوازنده عود معرفی می نماید. اما با نزدیک شدن به دوره صفوی، ازتنوع الگوها کاسته شده و در نهایت الگوی اول غالب می شود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| واژه های کلیدی ساز عود؛ تصاویر منقش به ساز و نوازنده عود؛ تحلیل فیگور کانونی و غیر کانونی؛ تصاویر دوره ساسانی تا صفوی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,944 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 3,065 |
||