- اصفهانیان، س.، خادمی، م.، و نیکوییان، آ. (۱۳۹۵). والله متم نوره؛ کاوشی در ابعاد الهی، تمدنی و مهدوی حرکت عظیم اربعین حسینی (۳ جلد). قم: کتاب جمکران.
- بد، م. (۱۳۹۷). فهم تجربۀ زیستۀ زائران در پیادهروی اربعین سال ۱۳۹۵ (بسترها و زمینههای شکلگیری ابررویداد اربعین). نشریۀ باغ نظر، ۱۵(۶۸). بازیابی از: https://www.bagh-sj.com/article_81656_561bf94b39e8d0a001e78628f140d0c5.pdf
- پویافر، م. (۱۳۹۷). الگوی فعالیتها و تجربه خیر دینی در آیین پیادهروی اربعین. تهران: پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات.
- پویافر، م. (۱۳۹۷). پدیدارشناسی تجربه زیارت در میان زائران حرم رضوی. مدیریت پژوهش و برنامهریزی آستان قدس رضوی، طرح پژوهشی.
- پویافر، م. (۱۳۹۷). پیادهروی مقدس؛ واکاوی تجربه زیارت پیاده امام رضا (ع) در آخر ماه صفر. گزارش طرح پژوهشی در آستان قدس رضوی، معاونت تبلیغات اسلامی.
- پویافر، م. (۱۳۹۷). سنخشناسی زائران اربعین؛ پیمایشی در گونهشناسی تجربه زیارت در آیین پیادهروی اربعین. طرح پژوهشی.
- پویافر، م. (۱۳۹۹). ارزیابی دیدگاه زائران پیادهروی اربعین در مورد مراسم سال ۱۳۹۹. انجمن علمی بینالمللی مطالعات اربعین، کارگروه پیمایشها و مطالعات تجربی (مردادماه)، طرح پژوهشی.
- پویافر، م. (۱۳۹۹). ارزیابی دیدگاه زائران پیادهروی اربعین در مورد مراسم سال ۱۳۹۹ (موج دوم). انجمن علمی بینالمللی مطالعات اربعین، کارگروه پیمایشها و مطالعات تجربی (مهرماه)، طرح پژوهشی.
- پویافر، م. (۱۳۹۹). خیر دینی بهمثابه تجربه دینی؛ بازتعریف گونههای تجربه دینی بامطالعه در آیین پیادهروی اربعین. فصلنامه تحقیقات فرهنگی، ۱۳(۲)، ۸۷-۱۱۵. بازیابی از: https://www.jicr.ir/article_427_18997733ec258a9fcaf239cc55d53363.pdf
- پویافر، م. (۱۴۰۲). آیین نیکی؛ مطالعه جامعهشناختی خیر دینی در آیین پیادهروی اربعین. اصفهان: آرما.
- پویافر، م.، و رضایی، م. (۱۴۰۰). زیارتهای پیاده در جهان معاصر؛ نگاهی جامعهشناختی. تهران: دانشگاه امام صادق (ع).
- تاجبخش، غ. (۱۳۹۲). پیادهروی اربعین و ابعاد تربیتی آن. مجله بصیرت و تربیت اسلامی، ۱۷ (۵۴)، ۴۱-۶۲. بازیابی از: http://init.jrl.police.ir/article_94814_b38ab0498aa43b008cb664eb9d7af946.pdf
- تاجبخش، غ. (۱۳۹۹). پیادهروی اربعین و معنایابی کنش زیارت زائران جوان. فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران، ۱۳(۲)، ۱۴۵-۱۶۸. بازیابی از: https://www.jicr.ir/article_426_6ecbdd6ec859d284dc13885a37ce8d81.pdf
- ذکایی، م.، و اسلامی، ر. (۱۳۹۹). بازنمایی رسانهای مناسک زیارت اربعین در ایران؛ سالهای ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۶. فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران، ۱۴(۲)، ۱-۳۶. بازیابی از: https://www.jicr.ir/article_412_b9228e0962a78b84f3d5d92f4faa000b.pdf
- رضایی، م. (۱۳۹۶). بررسی ابعاد جامعهشناختی مراسم اربعین حسینی و نقش آن در تحکیم پایههای عقیدتی تشیع. پایاننامه کارشناسیارشد، دانشگاه آزاد اسلامی واحد نراق.
- رضویزاده، ن. (۱۳۹۶). ادراک و تجربۀ زیستۀ زائران پیاده ایرانی در عراق (موردمطالعه: پیادهروی اربعین آذر ۱۳۹۳ - عراق). فصلنامه مطالعات و تحقیقات اجتماعی در ایران، ۶(۴). بازیابی از: https://jisr.ut.ac.ir/article_65250_7fba059c71187c9c3897449e6fab6729.pdf
- رمضانی تمیجانی، ص. (۱۳۹۹). گونهها و ساحتهای مشارکت جمعی در پیادهروی اربعین. فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران، ۱۳(۲)، ۱۱۷-۱۴۳. بازیابی از: https://www.jicr.ir/article_420_b6f0479ae87d244975439c6124592772.pdf
- زنگانه، م. (۱۳۹۸). بررسی کارکردهای اجتماعی پیادهروی اربعین. پایاننامه کارشناسیارشد، دانشگاه گلستان.
- طالبی، ح. (۱۳۹۹). پیادهروی اربعین بهمثابۀ یک رسانه از دیدگاه متخصصان ارتباطات. پایاننامه کارشناسیارشد، دانشگاه علامه طباطبایی.
- فرخی، م.، و انگوتی، ز. (۱۳۹۸). دلایل حضور و مشارکت زنان ایرانی در پیادهروی اربعین. نشریه مطالعات راهبردی بسیج، ۲۲(۸۵). بازیابی از: https://bsrq.cuir.ac.ir/article_115409_d84823031f3ec56bf02b9ccd58fe9116.pdf
- فروغی، ی. (۱۳۹۹). آیین پیادهروی زیارت اربعین؛ روایتها و سیاستهای فرهنگی. رساله دکتری، دانشگاه خوارزمی.
- فرهادی محلی، م. (۱۳۹۷). پدیدارشناسی تجربۀ پیادهروی اربعین (موردمطالعه: کاروان ایرانی زیارتی کربلا). پایاننامه کارشناسیارشد، دانشگاه گیلان.
- قائمپناه، ا. (۱۳۹۹). الزامات نهادینهکردن مشارکت مردمی در اربعین حسینی. پایاننامه کارشناسیارشد، دانشگاه شاهد تهران.
- کرمی قهی، م. (۱۴۰۲)، جای پای زینب؛ پدیدارشناسی پیادهروی زنان ایرانی در اربعین، پژوهشکده زن و خانواده.
- مظاهری، م. (۱۳۹۷). پیادهروی اربعین؛ تأملات جامعهشناختی. اصفهان: آرما.
- موسوی، ا. (۱۳۹۷). بررسی کیفی الگوی ابراز هویت زائران ایرانی و عراقی در آیین پیادهروی اربعین. پایاننامه کارشناسیارشد، دانشگاه آیتالله بروجردی.
لاتین
- Berger, P. L., & Luckmann, T. (1966). The social construction of reality. New York: Doubleday.
- Christiana, F., Dekeyser, E., & Knox, D. (2016). To Karbala: Surveying religious Shia from Iran and Iraq. MIT Political Science Department Research Paper.
- Eade, J., & Sallnow, M. J. (1991). Contesting the sacred: The anthropology of Christian pilgrimage. London: Routledge.
- Eliade, M. (1959). The sacred and the profane: The nature of religion. New York: Harcourt.
- Hashemian, A., Drikvand-moghaddam, A. (2025). Reproductive and health challenges of women pilgrims during the Arbaeen pilgrimage: A qualitative study. Advances in Human Resource Development and Management, 1(1), 1–10. Retvieved from: https://ojs.nexuspress.org/journal-ahrdm/article/view/125
- Husein, M. (2018). A phenomenological study of Arbaeen foot pilgrimage in Iraq. Tourism Management Perspectives, 25, 9–19.
- Nikjoo, A., Sharifi-Tehrani, M., Karoubi, M., & Siyamiyan, A. (2020). From attachment to a sacred figure to loyalty to a sacred route: The walking pilgrimage of Arbaeen. Religions, 11(9), 1–16. Retrieved From: https://www.mdpi.com/2077-1444/11/3/145
- Rahimi, M. (2019). Reframing Arbaeen pilgrimage in Western media through a cultural translation: A framing analysis. Society and Culture in the Muslim World, 2(1), 45–67. Retrieved From: https://scmw.atu.ac.ir/article_10140.html
- Taylor, C. (2007). A secular age. Cambridge: Harvard University Press.
- Timothy, D. J., & Olsen, D. H. (2006). Tourism, religion and spiritual journeys. London: Routledge.
- Turner, V. (1974). The ritual process: Structure and anti-structure. Chicago: Aldine.
- Vilaça, H. (2010). Pilgrims as ecstatic believers: Contemporary religious travel. International Sociology, 25(2), 230–249. Retrieved From: https://journals.sagepub.com/doi/10.1177/0268580910363565
|
