شاهدانِ خاموشِ تاریخ - گردش ادبیات در حجرههای مذهبی کردستان- | ||
| دوفصلنامۀ جامعهشناسی هنر و ادبیات | ||
| دوره 17، شماره 1، شهریور 1404، صفحه 47-65 اصل مقاله (677.15 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jsal.2025.390276.666361 | ||
| نویسندگان | ||
| مبین رحیمی* ؛ تقی آزاد ارمکی | ||
| گروه جامعه شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| سایهی سیاست، همواره بر ادبیات در کُردستان سنگینی میکند، بهگونهای که پرداختن به جهان درونیِ آفرینش-های ادبی، مغفول ماندهاست. مسالهی پژوهشِ حاضر مبنی بر یک انتقاد دو سویه، به نحوهی اندیشیدن، پیرامون ادبیات و نسبتِ آن با تاریخ و سیاست تنظیم شدهاست. نگریستن به ادبیات از منظر رژیمِ بازنمودی، ملیتی یا طبقاتی، یکی از این سایهها است؛ و پس راندن ادبیات کلاسیکِ قرن نوزدهمی به ساحتِ رمانتیک و پیشاسیاسی، سایهی دیگری از آن. هدفِ پژوهش، پس زدنِ این سایههای «صرفاً» سیاسی، و پرداختن به سیاستِ خوداندیشی است که ادبیاتِ کلاسیک، در نسبتِ با تاریخ إعمال میکند. بنیامین، تامپسون و رانسیر در تقاطعِ تاریخ و ادبیات، منظومهای از مفاهیم را در اختیار ما قرار میدهند تا نگاهِ بازنمودی به ادبیات و نسبتِ انعکاسیاش با تاریخ را کنار بگذاریم. بر مبنای تاریخنگاریِ درونماندگارِ «ذهنیتها» در دو سطح به ادبیاتِ کلاسیک (مکاتبهای شاعرانه) پرداختیم. در سطح اول، ردپای حسِ مشترکی را دنبال کردیم که در حجرههای دینی نهایتاً در قالب ادبیات متبلور میشود، در سطح دوم هم تاریخیتِ شاعرانهی حکشده در دل این ادبیات را بازخوانی نمودیم. دغدغهی این ادبیات نهتنها غیرسیاسی نیست، بلکه بهمثابه سنتی خاموش و زیرزمینی؛ لحظهای استتیکی و رمانتیسیستی، همواره مکانی گفتاری، برای خواستِ رهاییِ پس از خود بودهاست. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آفرینشِ ادبی؛ کُردستان؛ حجرههای آیینی؛ تاریخنگاریِ ذهنیتها؛ سنتِ خاموش | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,016 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 378 |
||