موافقتنامههای دوجانبۀ منع تحویل در بستر کنوانسیون حقوق معاهدات و اساسنامۀ دیوان کیفری بینالمللی | ||
| فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران | ||
| دوره 55، شماره 2 - شماره پیاپی 42، تابستان 1404، صفحه 1151-1192 اصل مقاله (943.01 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jplsq.2024.367222.3423 | ||
| نویسندگان | ||
| علی محقق دوست* 1؛ محمدحسین رمضانی قوامآبادی2 | ||
| 1دانش آموختۀ کارشناسی ارشد حقوق بین الملل، دانشکدۀ حقوق دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران | ||
| 2دانشیار گروه حقوق محیط زیست، دانشکدۀ حقوق دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| بهمنظور کسب اطمینان از عدم اجرای مؤثر صلاحیت دیوان کیفری بینالمللی نسبت به اتباع آمریکایی، دولت ایالات متحده با دولتهای عضو و غیرعضو دیوان توافقاتی موسوم به «موافقتنامههای دوجانبۀ منع تحویل» به امضا رسانده است. به موجب نوع غالب این موافقتنامهها، هر دولت متعهد میشود که در قبال درخواست دیوان مبنی بر تحویل متهمان، اتباع طرف دیگر توافق را به دیوان تحویل ندهد، مگر با رضایت صریح متعهدله. آمریکا انعقاد این موافقتنامهها را بهطور مشخص در چارچوب و به اعتبار مادۀ (2)98 اساسنامۀ رم توجیه و تجویز میکند. در مقابل، در بسیاری از تألیفات حقوقی استدلال میشود که اساساً این توافقات وفق قواعد کنوانسیون حقوق معاهدات بیاعتبارند و با مقررات اساسنامۀ رم و بهخصوص با مادۀ (2)98 ناسازگار. در پژوهش حاضر که صحتسنجی اظهارات مذکور محل پرسش است، تلاش شده است تا علاوه بر ارزیابی اعتبار موافقتنامههای مذکور، میزان انطباق آنها با مقررات اساسنامۀ رم، بررسی شود. با ارائۀ تحلیل جامع حقوقی، در این مقاله مستدلاً و مستنداً بحث شده است که با اینکه موافقتنامههای منع تحویل طبق حقوق بینالملل معتبرند، ولی بهطور کامل منطبق با اساسنامۀ دیوان نیستند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اساسنامۀ دیوان کیفری بینالمللی؛ ایالات متحدۀ آمریکا؛ بند 2 مادۀ 98؛ کنوانسیون حقوق معاهدات؛ موافقتنامههای دوجانبۀ منع تحویل. | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 624 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 375 |
||