ایران و روسیه: از امکان تا امتناع روابط راهبردی | ||
| مطالعات اوراسیای مرکزی | ||
| دوره 17، شماره 2، اسفند 1403، صفحه 125-156 اصل مقاله (1.29 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jcep.2025.379895.450243 | ||
| نویسندگان | ||
| سمیه حمیدی* 1؛ احسان مزدخواه2 | ||
| 1دانشیار، گروه علوم سیاسی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران | ||
| 2دانشجوی دکترای علوم سیاسی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران | ||
| چکیده | ||
| توسعه و درپیشگرفتن روابط راهبردی در عرصۀ سیاستخارجی از مهمترین رویکردهای کنشگرایانۀ دولتها برای تأمین منافع ملی آنان در سطحهای منطقهای و فرامنطقهای است و روابط کشورها را دستخوش تغییر میکند. روابط ایران و روسیه در چهار دهۀ گذشته، با تغییرهای فراوانی همراه بوده است. با وجود همکاریهای قابل توجه در حوزههای ژئوپلیتیک، از جمله بحران سوریه، مسئلۀ هستهای ایران و بحران اوکراین این روابط به سطح راهبردی نرسیده است. در این نوشتار با بهرهگرفتن از روش کیفی و تحلیل دادههای موجود، فرصتها و چالشهای موجود در جهت توسعۀ روابط راهبردی را بررسی میکنیم و نشان میدهیم عاملهای ساختاری ناپایدار و موانع سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی مانع تحقق این هدف شدهاند. در این نوشتار تلاش میکنیم به این پرسش پاسخ دهیم که چه امکانها و موانعی در روابط ایران و روسیه بهمنظور ایجاد روابط راهبردی وجود دارد؟ همچنین با روشی کیفی و مبتنی بر تحلیل و تفسیر دادههای موجود این فرض را مطرح میکنیم که با وجود درهمتنیدگی روابط ایران و روسیه در بسیاری از حوزهها و همکاریهای گسترده در موضوعهای منطقهای و فرامنطقهای، چالشهای ساختاری، سیاسی و اقتصادی، از جمله رقابت در حوزۀ انرژی، تحریمهای اقتصادی و بیاعتمادی، مانع دستیابی به روابط راهبردی میان دو کشور شده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اتحاد راهبردی؛ پیشرانها؛ ارتباط؛ نگاه به شرق؛ ایران؛ روسیه | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,308 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 854 |
||