معاصرسازی اندیشه اجتماعی فارابی در شاخص های انتخاب مدیران شهری زمینهساز تحقق هماهنگی بین سازمانی | ||
| نظریههای اجتماعی متفکران مسلمان | ||
| دوره 14، شماره 3، پاییز 1403، صفحه 54-67 اصل مقاله (686.19 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jstmt.2024.370416.1682 | ||
| نویسندگان | ||
| امین خاکپور* 1؛ محمود محمدی2؛ محمد مسعود3 | ||
| 1پژوهشگر دکتری شهرسازی، گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران . | ||
| 2دانشیار گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران. | ||
| 3استاد گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران. | ||
| چکیده | ||
| مدیران به عنوان بالاترین مقام دستگاههای اجرایی همواره در قوانین و مقررات موجود کشور مسئولیت تصمیمگیری نهایی هر سازمانی را برعهده دارند. بر این اساس مدیران و تصمیمات آنها نقش اساسی در هماهنگی بینسازمانی ایفا میکنند. در واقع انتخاب مدیران دارای رویکردهای مشارکتجویانه بر اساس شاخصهای معاصرسازی شده زیربنای تحقق هماهنگی بینسازمانی در نظام مدیریت و برنامهریزی شهری ایران را فراهم میآورد. بر این اساس در این پژوهش اندیشههای فارابی در خصوص شروط لازم برای مدیران ارکان حکومتی، نظریههای معاصر غربی در خصوص ویژگیهای مدیران و قوانین و مقررات موجود در ارتباط با شرایط و ویژگیهای مدیران اجرایی کشور با یکدیگر مورد بررسی تطبیقی قرار گرفته و در نهایت 19 شاخص معرفی شد. اگرچه قوانین و مقرراتی در خصوص صفات و ویژگیهای مدیران وجود دارد ولی در مقام اجرا با دشورایها و مصلحتاندیشیهایی روبرو هستیم. بر این اساس پیشنهاد میشود بانک اطلاعاتی کارکنان دستگاههای اجرایی که دارای حداقل 5 سال سابقه اجرایی باشند، تشکیل شده و ترتیبی اتخاذ شود که مدیران ارشد تنها مجاز به انتصاب مدیران عملیاتی از داخل این بانک باشند. همچنین پیشنهاد میشود شاخص «پایبندی به اجرای برنامههای عملیاتی دستگاه» به عنوان یکی از شاخصهای اصلی مورد توجه در انتصاب مدیران دستگاه-های اجرایی ملاک عمل قرار گیرد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| نظام مدیریت و برنامهریزی شهری؛ اندیشههای فارابی؛ شاخصهای انتخاب و انتصاب مدیران سازمانی؛ نظریههای معاصر؛ بررسی تطبیقی؛ معاصرسازی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 553 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 389 |
||