بازنماییِ معلولیت جسمی بهعنوان نمادی از اختلال هویت در فیلمهای انیمیشن با تمرکز بر فیلم من بدنم را گم کردم | ||
| نشریه هنرهای زیبا: هنرهای نمایشی و موسیقی | ||
| مقاله 4، دوره 29، شماره 2، تابستان 1403، صفحه 45-56 اصل مقاله (786.86 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jfadram.2024.370315.615829 | ||
| نویسندگان | ||
| سیده ریحانه حسینی1؛ بهرام جلالی پور* 2 | ||
| 1کارشناسارشدانیمیشن،گروهانیمیشن،دانشگاههنرایران،تهران،ایران. | ||
| 2استادیار گروه تئاتر، دانشکده سینما-تئاتر، دانشگاه هنر، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| انیمیشن میتواند با خلق جهانهایی زنده یا تخیلی پیشتصورات اجتماعی را به چالش بکشد یا تقویت کند. این مقاله، با رویکردی کیفی و با بهرهگیری از منابع کتابخانهای، پیشتصورات اجتماعیِ مربوط به معلولیت، و نحوهی بازنمایی آن در فیلمهای انیمیشن را بررسی میکند. در این مسیر، نحوهی بازنماییِ معلولیت بهعنوان نمادی از اختلال هویت در فیلم من بدنم را گم کردم ساختهی جرمی کلاپین با استفاده از منابعِ کتابخانهای، تجزیهوتحلیل فیلم به کمکِ مفاهیم مرتبط با معلولیت از منظرِ مدل اجتماعیِ معلولیت مایک الیور مطالعه و تحلیل شده، همچنین رابطهی بین جسمیت و هویت مورد کاوش قرار گرفته است. نتایج حاصل از بررسیها نشان میدهد، رابطهی میان فرم بدن و هویت با ادراکات و نگرشهای اجتماعی نسبت به ناتوانی درهمتنیده است. همچنان که در بررسی این رابطه در انیمیشنِ من بدنم را گم کردم نیز ملاحظه میشود که معلولشدنِ جسمی شخصیت اصلی داستان باعث شکلگیری هویتی جدید در او میشود؛ هویتی که الزاماً خدشهدار شده و منفی نیست، بلکه چیزی کاملاً متفاوت از زمانی است که بدن او کامل و یکپارچه بود. جداشدن بخشی از جسم او و سپس ادامهیافتنِ زندگی بدون آن، به وی نشان میدهد که میتواند گذشته را رها کند و مانند دست قطعشده، چیزی جدا از موجودیت پدر ومادرش باشد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| انیمیشن؛ معلولیت؛ هویت؛ بدنمندی؛ من بدنم را گم کردم؛ مایک الیور | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,109 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 880 |
||