سیاست اجتماعی در ایران (پوشش فضایی نظام تأمین اجتماعی) | ||
| مجلۀ مطالعات جامعهشناختی (نامۀ علوم اجتماعی سابق) | ||
| دوره 30، شماره 1، شهریور 1402، صفحه 423-445 اصل مقاله (1.36 M) | ||
| نوع مقاله: علمی وپزوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jsr.2023.325030.1667 | ||
| نویسندگان | ||
| محمدرضا تهمک* 1؛ ابراهیم توفیق2؛ علیرضا گودرزی3؛ میرشاهین فاطمی4 | ||
| 1گروه جامعه شناسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران | ||
| 2مدرس جامعه شناسی در دانشگاه علم و فرهنگ | ||
| 3گروه برنامه ریزی توسعه منطقه ای، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران | ||
| 4گروه مطالعات فرهنگی، دانشگاه علم و فرهنگ | ||
| چکیده | ||
| این مقاله به وضعیت سیاست اجتماعی در ایران دوره حاکمیت دولت مدرن از روزن پوشش فضایی سیستم تأمین اجتماعی میپردازد. این پژوهش با روش اسنادی و کتابخانهای و ترکیبی از شیوههای کمی و کیفی، نابرابری میان استانها در چتر پوششی تأمین اجتماعی که در یک قرن اخیر به نوعی از وضعیت مرکز-پیرامون انجامیده است را مورد بررسی قرار داده است. تمرکزگرایی سرزمینی دولت مدرن و پیامد آن تهرانمحوری که خود متقابلاً نابرابری مرکز-پیرامون را تشدید میکند، سیستم برنامهریزی از بالا و توزیع امکانات اشتغال، صنایع و خدمات و تخصیص منابع اقتصادی و رفاه اجتماعی بر محوریت پایتخت در دوره دولت پهلوی و تداوم آن در دوره جمهوری اسلامی به عدمتوازن فضایی، تقلیل و تثبیت وضعیت سیاسی-اقتصادی و اجتماعی مناطق پیرامونی انجامیده است. از آنجا که نظام تأمین اجتماعی و بیمه-های آن نیز متعاقب چرخه صنایع، اشتغال و خدمات گسترش مییابد، نابرابری و فاصله میان مناطق در قالب مرکز-پیرامون عدم توازن در حوزه پوشش نظام تأمین اجتماعی در سطح کشور را در پی داشته و تشدیدکننده وضعیت نابرابر رفاهی میان مناطق کشور بوده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| سیاست اجتماعی؛ نظام تأمین اجتماعی؛ دولت مدرن؛ تمرکزگرایی؛ تهران-محوری؛ اقتصاد سیاسی فضا؛ نابرابری فضایی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,246 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 660 |
||