استناد به امنیت ملی در رویۀ حقوقی بینالمللی | ||
| فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران | ||
| دوره 54، شماره 1، بهار 1403، صفحه 1-24 اصل مقاله (721.48 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jplsq.2022.299679.2929 | ||
| نویسندگان | ||
| عباسعلی کدخدایی* 1؛ سید رضا جلیلی2 | ||
| 1استاد، گروه حقوق عمومی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. | ||
| 2دانشآموختۀ کارشناسی ارشد حقوق بینالملل، گروه عمومی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| از دهۀ80 میلادی در نتیجة بروز تهدیدات مرکب و درهمآمیختگی بیشازپیش مسائل داخلی و خارجی مفهوم «امنیت ملی» در ادبیات بینالمللی رواج پیدا کرد. در چنین وضعیتی لزوم پرداختن به مفهوم امنیت ملی که به مفهومی جهانشمول مبدل شده بود، از منظر حقوق بینالملل اقدامی اصولی بود. دیوان بینالمللی دادگستری با سه رأی نیکاراگوئه 1986، سکوهای نفتی 2003 و رأی مشورتی 1996 با وارد ساختن مفاهیم امنیت ملی چون «منافع اساسی، منافع حیاتی و شرایط حاد و اضطراری» در ادبیات حقوق بینالملل، آغازگر این روند شد. اولین نمودهای این رویه در نظام حقوق بینالمللی بشر و سپس حقوق خلع سلاح در قالب برخی شروط معاهدهای ظهور پیدا کرد. با تحلیل آرای مذکور، دیگر رویهها و منابع، روند شکلگیری «رژیم امنیت ملی» در حقوق بینالملل بررسی شد. رژیمی منسجم و ابتدایی از مقررات و هنجارهای مشخص که شکلدهندة رژیم حقوقی امنیت ملی است؛ چنین رژیمی در حال توسعه است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آرای بینالمللی؛ امنیت ملی؛ حقوق بینالملل؛ رژیمها؛ معاهدات. | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,071 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 830 |
||