تبیین رابطه فضاهای بینابین با خوانایی محیط در مساجد جامع دوران سلجوقی به روش نحو فضا | ||
| پژوهشنامه تاریخ تمدن اسلامی | ||
| دوره 55، شماره 1، شهریور 1401، صفحه 249-274 اصل مقاله (4.43 M) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jhic.2023.353887.654394 | ||
| نویسندگان | ||
| فاطمه هدایتی؛ جمال الدین سهیلی* ؛ کمال رهبری منش | ||
| گروه معماری، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران | ||
| چکیده | ||
| مساجد جامع، همواره مهمترین فضاهای آئینی-اجتماعی در جهان اسلام بودند. احیا و بهرهبرداری از این فضاها بدون شناخت این میراث فرهنگی و توجه به دورههای تاریخی و زمانی آنها میسر نمیشود. ساختار و پیکرهبندی فضایی مساجد ایرانی در زمان سلجوقیان شکل گرفته است و فضاهای بینابین، اجزای اصلی این قالب هستند. با توجه به اینکه کیفیت خوانایی در مساجد جامع بر پیوند عاطفی میان انسان و کالبد معماری أثر گذاشته و بر کیفیت حضورپذیری و تجمعپذیری این فضاها میافزاید، لزوم شناخت ارتباط این فضاها و خوانایی مساجد جامع دوران سلجوقی ضروری بهنظر میرسد. پرسش اصلی پژوهش حاضر این است که چه رابطهای میان مؤلفههای پیکرهبندی فضاهای بینابین و کیفیت خوانایی در مساجد جامع سلجوقی وجود دارد؟ پژوهش حاضر جزو مطالعات تاریخی-تفسیری و از نوع ترکیبی (کمی و کیفی) و بهروش استدلال استنتاجی است. نتایج تحقیق نشان داد که فضاهای بینابین اعم از حیاط مرکزی، ایوان و ورودی با سامانبخشی و توزیع متوازن سایر فضاها حول مرکز ثقل مسجد بر افزایش خوانایی مساجد جامع سلجوقی أثر میگذارند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| پیکرهبندی فضایی؛ اتصال؛ همپیوندی؛ حیاط مرکزی؛ ایوان؛ ورودی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 728 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 732 |
||