لزوم پاسداشت انسانیت در چگونگی رفتار با محرومان از آزادی؛ از نظر تا عمل | ||
| فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران | ||
| دوره 52، شماره 2، تابستان 1401، صفحه 919-942 اصل مقاله (462.47 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jplsq.2020.292432.2232 | ||
| نویسندگان | ||
| امیرحسین رنجبریان1؛ مریم کربلایی حسنی* 2 | ||
| 1دانشیار، گروه حقوق عمومی و بینالملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| 2دانشجوی دکتری حقوق بینالملل، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| حق افراد محروم از آزادی به برخورداری از رفتار انسانی، از اساسیترین حقوق بشری محسوب میشود که برای اولین بار در مادة 10 میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی مورد توجه قرار گرفت. با توجه به اینکه محرومیت از آزادی فرد را با آسیبپذیری ویژهای روبهرو میسازد و کرامت و حقوق انسانی او را بهراحتی در معرض تضییع قرار میدهد، چنین حقی بیشک لازمة احترام به کرامت ذاتی انسان بهحساب میآید. اما اسناد بینالمللی حقوق بشری هیچگونه تعریفی از آن ارائه نداده و فقط به بیان تعهد به «ممنوعیت شکنجه و سایر رفتارها یا مجازاتهای ظالمانه، غیرانسانی و تحقیرآمیز» پرداختهاند. این در حالی است که این ممنوعیت تنها یک تعهد حداقلی برای احترام به کرامت و رفتار انسانی در شرایط محرومیت از آزادی بهحساب میآید. تضمین رفتار انسانی نسبت به محرومان از آزادی نیازمند سطح بالاتری از تعهدات و اقدامات فعالانه از سوی دولتهاست. | ||
| کلیدواژهها | ||
| رفتار انسانی؛ رفتار غیرانسانی؛ کرامت انسانی؛ محرومیت از آزادی؛ نهادهای حقوق بشری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 893 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 754 |
||