تبیین مدل ارزیابی استفاده مجدد سازگار از خانههای میراثی تهران (با استفاده از روش F’ANP) | ||
| نشریه هنرهای زیبا: معماری و شهرسازی | ||
| دوره 26، شماره 3، پاییز 1400، صفحه 5-19 اصل مقاله (1.68 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jfaup.2022.316189.672568 | ||
| نویسندگان | ||
| پیروز حناچی* 1؛ یلدا شاه تیموری2 | ||
| 1عضو هیات علمی ( استاد) داﻧﺸﮑﺪه ﻣﻌﻤﺎری، ﭘﺮدﯾﺲ ﻫﻨﺮﻫﺎی زﯾﺒﺎ، داﻧﺸﮕﺎه ﺗﻬﺮان . | ||
| 2دانشجوی دکتری مرمت دانشکده معماری، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| امروزه استفاده مجدد سازگار به عنوان یکی از راهبردهای اصلی برای حفظ میراث معماری محسوب میشود. این فرآیند عموماً به حفاظت از بناهای میراثیِ بدون استفاده از طریق تبدیل آنها برای استفادههای جدید و عملکردهای مناسبتر، ضمن حفظ ساختار، شخصیت، و هویت اصلی آنها برای نسلهای آینده اشاره دارد. نیاز به یادگیری از تجارب گذشته و ارزیابی اشتباهات و موفقیتها پس از استفاده مجدد همواره وجود دارد؛ و به دلیل اهمیت داشتن رویکردی یکپارچه در ارزیابی پروژههای استفاده مجدد، تعیین شاخصهایی جامع که دارای وزن میباشند، ضرورت مییابد. در مقاله حاضر ابتدا شاخصهای استفاده مجدد سازگار با بررسی متون نظری و اسناد بینالمللی این حوزه تعیین، و سپس با وزندهی آنها به روش F’ANP مدل ارزیابی استفاده مجدد سازگار از خانههای میراثی تهران ارائه میگردد. نتیجه حاصل از این بررسی نشان میدهد که 4 معیار «ارتقاء ساختار اقتصادی»، «توسعه فرهنگی- اجتماعی»، «پایداری کالبدی»، و «ملاحظات محیطی» بیشترین تأثیر را بر استفاده مجدد سازگار از خانههای میراثی تهران داشتهاند و شاخص «توجه به ویژگیهای منطقه» با بالاترین وزن نهایی، بیشترین اهمیت را در ارزیابی دارد. پس از سه شاخص ملاحظات محیطی، شاخصهای پتانسیل کالبدی تغییر عملکردی، ایجاد فرصتهای شغلی، اقدامات حفاظتی، توسعه گردشگری، و تداوم منزلت فرهنگی در اولویتهای بعدی میباشند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| استفاده مجدد سازگار؛ شاخص ارزیابی؛ خانه های میراثی تهران؛ مدل F&rsquo؛ ANP | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,702 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,294 |
||