حق به شهر و امکان شناسایی آن در نظام حقوقی ایران | ||
| فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران | ||
| دوره 52، شماره 1، بهار 1401، صفحه 163-183 اصل مقاله (447.92 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jplsq.2019.270256.1865 | ||
| نویسندگان | ||
| سید احمد حبیب نژاد* 1؛ احمد خسروی2 | ||
| 1دانشیار گروه حقوق عمومی پردیس فارابی دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| 2استادیار گروه حقوق دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه بیرجند | ||
| چکیده | ||
| امکان استفادة برابر از بهرهها و ظرفیتهای شهر برای همة ساکنان آن موضوعی است که به مطالبهای مهم تبدیل شده و علت اصلی آن نیز مشکلات و معضلات انسانی و محیطی بیشماری است که برای شهرها بهوجود آمده است. یکی از الزامات برای حل این معضلات به رسمیت شناختن شهروندی محلی و حق به شهر است. همچنانکه برخی از شهرهای مهم جهان نیز اسنادی را در این خصوص تدوین کردهاند. اینکه آیا در خصوص شهرهای ایران امکان تدوین قانون یا منشور حق به شهر وجود دارد یا خیر، نیازمند بررسی و شناسایی ماهیت حقوقی حق به شهر است. در این مقاله سعی شده تا ضمن تعریف و تبیین ماهیت حق به شهر، مهمترین اسناد، اعم از اسناد بینالمللی و داخلی در این زمینه بررسی شود و سپس آسیبهای شهرهای ایران که شناسایی حق به شهر را ضروری مینماید، بررسی و در نهایت مصادیق تأمین این حق مورد بیان شود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| حق به شهر؛ حقهای جمعی؛ حق بر آموزش شهر؛ شهر؛ فقر شهری؛ نسلهای حقوق بشری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,021 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,479 |
||