احتضار وجود و بازنمایی زبانی آن در آثار نمایشی اوژن یونسکو | ||
| پژوهش ادبیات معاصر جهان | ||
| دوره 26، شماره 2، بهمن 1400، صفحه 394-412 اصل مقاله (486.51 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله علمی پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jor.2018.253784.1661 | ||
| نویسندگان | ||
| مهدی افخمی نیا1؛ الله شکر اسداللهی تجرق2؛ ساناز ساعی دیباور* 3 | ||
| 1دانشیار زبان و ادبیات فرانسه، دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی، دانشگاه تبریز | ||
| 2استاد زبان و ادبیات فرانسه، دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی، دانشگاه تبریز | ||
| 3دکتری زبان و ادبیات فرانسه، دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی، دانشگاه تبریز | ||
| چکیده | ||
| اوژن یونسکو در آثار نمایشی خود، با هدف نمایش خلاءهای هستی انسان و احتضار وجود آدمی، زبانی را برمیگزیند تا بتواند این حجم از شکست را هم در قالب گفتار و هم در بطن زندگی آدمی بهروی صحنه بیاورد. در حقیقت، یونسکو از زاویۀ دیگری بهزبان مینگرد و با ناکافی و ناتوان جلوهدادن زبان، زمینۀ فرسایش آن را در ذهن خواننده فراهم میآورد و توازن موجود بین زبان و اندیشه را متزلزل میکند. وی با بنمایه کردن خلاء و گسیخته نشاندادن کلام و هستی انسان، شخصیتهایش را در جهانی فاقد معنا رها میکند، آنگونه که هیچ جایگاه و گریزگاهی برایشان متصور نمیشود. با در نظر داشتن این رویکرد در نمایشنامههای یونسکو، در این پژوهش میکوشیم بهمطالعۀ احتضار وجود انسان در این دنیای پرهیاهو، از ورای اضمحلال زبان بپردازیم. بدین منظور از انگارههای ارنو ریکنر در رابطه با تئاتر نو و پارهای از نمایشنامههای یونسکو بهره خواهیم گرفت. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اوژن یونسکو؛ ارنو ریکنر؛ تاتر نو؛ انحطاط زبان؛ خلا هستی؛ احتضار وجود | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,332 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,059 |
||