تعهد به مذاکره در حلوفصل مسالمتآمیز اختلافات بینالمللی | ||
| فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران | ||
| دوره 51، شماره 3، پاییز 1400، صفحه 1095-1114 اصل مقاله (615.36 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jplsq.2019.268709.1848 | ||
| نویسندگان | ||
| آرامش شهبازی* 1؛ مژگان خسرونژاد2 | ||
| 1استاد دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران ، ایران | ||
| 2کارشناس ارشد حقوق بینالملل دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| مذاکرات در عرصۀ روابط بینالملل، بهویژه با هدف حلوفصل مسالمتآمیز اختلافات بینالمللی، میبایست با حسن نیت دنبال شود، چراکه انجام مذاکرات با حسن نیت، قاعدهای بینالمللی و در برخی موارد، پیششرط لازم برای انعقاد معاهده یا انجام توافق است. هر زمان که توافق صریحی، برای انجام مذاکره وجود داشته باشد، چه عبارت «حسن نیت» در آن آمده باشد یا خیر، طرفین باید طبق اصل وفای به عهد، و مادۀ 26 عهدنامة وین حقوق معاهدات، با حسن نیت روند مذاکرات را دنبال کنند. بنابراین، اصل حسن نیت، حتی در مذاکرات داوطلبانه هم اعمال خواهد شد و حتی در صورت نبود توافق صریح بین طرفین، یا تعهد ذاتی در برخی از شاخههای حقوق بینالملل، باز هم رعایت این اصل حقوقی الزامی خواهد بود. میتوان گفت در انواع تعهد به مذاکره، یعنی توافق برای مذاکره (تعهد به وسیله) و توافق برای انعقاد یک معاهده (تعهد به نتیجه)، طرفین صرفنظر از مبنای حقوقی تعهداتشان، باید خالصانه و هدفمند به مذاکره بپردازند و با حسن نیت برای رسیدن به نتایج مطلوب تلاش و مصالحه کنند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تعهد به مذاکره؛ توافق برای مذاکره (تعهد به وسیله)؛ توافق برای انعقاد معاهده (تعهد به نتیجه)؛ تعهد به مذاکره با حسن نیت | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 871 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 722 |
||