مقایسۀ رویکرد آموزش مبتنی بر بازی و رویکرد سنتی: بررسی میزان فعالیت بدنی، انگیزش خود-تعیین و لذت | ||
| رشد و یادگیری حرکتی ورزشی | ||
| مقاله 8، دوره 13، شماره 1، بهار 1400، صفحه 109-127 اصل مقاله (357.16 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی Released under CC BY-NC 4.0 license I Open Access I | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jmlm.2021.313683.1546 | ||
| نویسندگان | ||
| برهان الدین قاری1؛ حسن محمدزاده2؛ جلال دهقانی زاده* 3 | ||
| 1. دکتری رفتارحرکتی، دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران | ||
| 2. استاد رفتارحرکتی، دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران | ||
| 3استادیار رفتارحرکتی، دانشکدۀ علوم ورزشی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران | ||
| چکیده | ||
| مطالعۀ حاضر با هدف بررسی تأثیر دو رویکرد آموزشی مبتنی بر بازی و رویکرد آموزشی سنتی بر میزان فعالیت بدنی، انگیزش خود-تعیین و لذت از فعالیت بدنی دانشجویان شرکتکننده در کلاسهای تربیت بدنی انجام گرفت. پژوهش حاضر از نوع نیمهتجربی بود. شرکتکنندگان شامل 30 دانشجوی مرد (میانگین سنی72/1 ± 67/20 سال) بودند که بهصورت در دسترس انتخاب و بهطور تصادفی به دو گروه آموزش مبتنی بر بازی و آموزشی سنتی تقسیم شدند و 18 جلسه به مدت 6 هفته و هر هفته 3 جلسه به تمرین بازی بسکتبال پرداختند. ابزار گردآوری دادهها شامل سیستم مشاهدهای زمان آموزش آمادگی، دستگاه گامشمار بیورر، پرسشنامۀ انگیزش درونی و پرسشنامۀ خود-تعیینی بود. برای تحلیل دادهها از آمار توصیفی، آزمون تی مستقل، تحلیل کوواریانس و تحلیل کوواریانس رتبه استفاده شد. نتایج نشان داد که دو گروه آموزش مبتنی بر بازی و سنتی در فاکتورهای مدت زمان فعالیت بدنی متوسط تا شدید و تعداد گام تفاوت معنادار دارند (001/0≥P). از طرفی دو گروه آموزش مبتنی بر بازی و سنتی در لذت بردن از فعالیت بدنی و احساس شایستگی تفاوت معناداری نداشتند؛ اما از نظر خودمختاری (001/0≥P) و احساس تعلق (013/0≥P) تفاوت معنادار بود. نتایج نشان داد که رویکرد آموزشی مبتنی بر بازی میتواند موجب ارتقای میزان فعالیت بدنی و کیفیت انگیزشی دانشجویان در کلاسهای تربیت بدنی شود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آموزش؛ انگیزش؛ خودتعیینی؛ فعالیت بدنی؛ لذت | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,300 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,007 |
||