نقش حکمت در وساطت فیض(بررسی مقایسهای عرفان یهود و عرفان اسلامی) | ||
| مجله ادیان و عرفان | ||
| دوره 53، شماره 2، اسفند 1399، صفحه 458-441 اصل مقاله (281.91 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jrm.2021.318740.630162 | ||
| نویسندگان | ||
| عادل مقدادیان* 1؛ ابوالفضل تاجیک2 | ||
| 1استادیار گروه ادیان و عرفان دانشگاه بینالمللی اهل بیت علیهمالسّلام، تهران، | ||
| 2استادیار گروه ادیان و عرفان دانشگاه بینالمللی اهل بیت علیهمالسّلام | ||
| چکیده | ||
| به باور عرفان یهود و عرفان اسلامی، خدای متعال میان خود و مخلوقاتش واسطهای را قرار داده است که در متون مقدس هر دو دین اسمهای مشترکی دارند. یکی از این عناوین «حکمت» است. در این نوشتار بر اساس روش تطبیقی، مفهوم «حکمت» در عرفان یهودی و اسلام تحلیل شده است. مهمترین نوآوری این پژوهش اثبات این فرضیه است که گرچه در یهود «حِسِد» و عشق اصل حیاتبخش است و در عرفان اسلامی نیز حرکت حبّی همان نقش را دارد، اما در هر دو عرفان، پیش از حبّ الهی که باعث تجلی مظاهر شده است، حکمت (حوخمه) نقشآفرین بوده است؛ لذا این شبهه کلامی که اگر خدا همیشه محبّ و در عینِحال، قادر است، پس باید از ازل مخلوق میداشته، در عرفان قبالا و عرفان اسلامی اینگونه پاسخ داده میشود که خدا، مقدم بر حبّ ذاتی، حکیم است و حکمت اوست که حبّش را به جریان میاندازد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آفرینش؛ حکمت؛ غیب الغیوب؛ فیض؛ واسطۀ فیض | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 938 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 852 |
||