مدل توسعه مکانی و ارتقاء کیفیت محیطی پیادهراههای شهری با رویکرد زمینه گرا (نمونة موردی: پیادهراه بوعلی همدان) | ||
| محیط شناسی | ||
| مقاله 2، دوره 46، شماره 2، تابستان 1399، صفحه 255-274 اصل مقاله (3.43 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jes.2021.300213.1007994 | ||
| نویسندگان | ||
| مهسا اردلان1؛ حسن سجادزاده* 2؛ محمد سعید ایزدی3 | ||
| 1کارشناسی ارشد طراحی شهری، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران | ||
| 2دانشیار دانشگاه بوعلی سینا، همدان | ||
| 3استادیار شهرسازی،، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران. | ||
| چکیده | ||
| رویکرد پیاده مداری خیابان ها و میدان های شهری، به دنبال ارتقاء کیفیت زندگی و نگرشی انسانی به فضا می باشد، که در این میان توجه به زمینه ها و بسترهای فرهنگی و اجتماعی محیط، نقش مهمی در توفیق و یا عدم توفیق تبدیل فضاهای عمومی به پیاده راه های شهری خواهد داشت. پیاده راه بوعلی یکی از محورهای مهم در بافت متراکم و مرکزی شهر همدان می باشد. این پژوهش به دنبال مدل توسعه در پیاده راه بوعلی شهر همدان و همین طور یافتن راهکار هایی جهت ارتقاء کیفیت های محیطی است. برای این منظور با ۶۰ نفر از افراد شامل: متخصصین معماری و شهرسازی، مدیران شهری، گردشگران، کسبه و کاربران پیاده راه، مصاحبه عمیق به روش گلوله برفی انجام شد. شیوه ی تحلیل دادهها به وسیلهی کدگذاری باز، کدگذاری محوری، و کدگذاری گزینشی انجام شد که در نهایت 136در قالب مفهوم و 33 مقوله استخراج و استنباط گردید. نتایج پژوهش نشانگر آن است که پدیده محوری در راستای توسعه پیاده راه بوعلی، ارتقاء حضورپذیری و هویت فضایی می باشد. بدین ترتیب این روش با در نظر گرفتن همه جنبههای اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی، عملکردی، محیطی و کالبدی مکان، منجر به ایجاد ارزش افزوده جدیدی در پیاده راه بوعلی میشود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| پیاده راههای شهری؛ پیاده راه بوعلی؛ حضور پذیری؛ کیفیت محیطی؛ همدان | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,228 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,065 |
||