خودتنظیمی زیستمحیطی؛ مفهوم، مبانی و ابزارها (با نگاهی به حقوق ایران) | ||
| مطالعات حقوق انرژی | ||
| مقاله 5، دوره 6، شماره 2، مهر 1399، صفحه 285-304 اصل مقاله (352.43 K) | ||
| نوع مقاله: علمی پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jrels.2021.305867.380 | ||
| نویسندگان | ||
| الهام حسنی1؛ مهدی بالوی* 2؛ علی مشهدی3 | ||
| 1دانشآموختۀ کارشناسی ارشد حقوق نفتوگاز دانشکدۀ حقوق پردیس فارابی دانشگاه تهران | ||
| 2دانشیار گروه حقوق بینالملل و عمومی دانشکدۀ حقوق پردیس فارابی دانشگاه تهران | ||
| 3دانشیار گروه حقوق بینالملل و عمومی دانشکدۀ حقوق دانشگاه قم | ||
| چکیده | ||
| خودتنظیمی زیستمحیطی بهعنوان ابزار نوین قاعدهگذاری زیستمحیطی و در پاسخ به ناکارآمدیهای دولت در تنظیم مقررات مربوط به محیط زیست شکل گرفت که با مبنا قرار دادن کثرتگرایی و پذیرش اصل حسننیت و همکاری، قاعدهمندسازی را به نهادهای خصوصی آلاینده واگذار میکند. محیط زیست مفهومی جهانی است و نمیتوان قاعدهگذاری در این حوزه را به سطح کشورها محدود کرد. بنابراین، خودتنظیمی نیز براساس آنکه در کشورها و توسط نهادهای ملی انجام شود یا در سطح بینالمللی، اَشکال متفاوتی را ایجاد میکند و دارای مزایا و معایب متفاوتی است، اما به دلیل ویژگی خاصی که در حوزۀ محیط زیست مطرح است، معمولاً مزایای خودتنظیمی بیشتر و معایب آن با راهحلهایی قابل چشمپوشی است. در مقالۀ پیشرو تلاش شده است با تبیین مفهومی خودتنظیمی زیستمحیطی و مزایا و معایب آن، روش نوین و مؤثرتری در قاعدهگذاری زیستمحیطی و همچنین امکان اعمال آن در ایران مطرح گردد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| استاندارد زیستمحیطی؛ قرارداد استاندارد؛ کثرتگرایی حقوقی؛ کدهای زیستمحیطی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,226 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 767 |
||