بررسی یک نمونه از روایت گری در تاریخ موسیقی ایران (مطالعه ی موردی: اعدام استادان موسیقی دربارِ امیرانشاه و فرار عبدالقادر مراغی) | ||
| نشریه هنرهای زیبا: هنرهای نمایشی و موسیقی | ||
| دوره 25، شماره 4، زمستان 1399، صفحه 49-54 اصل مقاله (370.75 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jfadram.2021.306433.615452 | ||
| نویسنده | ||
| سید حسین میثمی* | ||
| عضو هیات علمی دانشگاه هنر تهران | ||
| چکیده | ||
| چکیده موضوع این مقاله بررسی روایتهای واقعهای در موسیقی دوران تیموری است. روایتگری یکی از مباحث مهم در علم و فلسفۀ تاریخ است. در روایتگری نوع و مؤلفههای آن اهمیت دارد. در منابع تاریخی روایتهای متعددی از وقایع مرتبط با موسیقی میتوان مشاهده کرد. یکی از این وقایع به مجازات و فرار استادان موسیقی دربار امیرانشاه (پسر سوم تیمور) مرتبط میشود که روایتهای گوناگونی پیرامون آن مطرح شده است. هدف از این مقاله بررسی تنوع روایتها و درک نسبی واقعۀ مذکور است. روش تحقیق مبتنی بر مقایسۀ تحلیلی روایتها است. سوء رفتار امیرانشاه و مقصر جلوه دادن استادان موسیقی دو جنبۀ مهم این روایتها است. در کُل دو گروه روایت وجود دارد که در روایتهای گروه نخست به مجازات استادان موسیقی برمیگردد و در گروه دوّم روایتها بیشتر تأکید بر فرار و نجات عبدالقادر مراغی است. مهمترین نتایج عبارتند از: تیمور برای توجیه سوء رفتار امیرانشاه استادان موسیقی را مقصر جلوه داده است. در روایتهای نخست سخنی از عبدالقادر نیست. در راویتهای گروه دوم نوعی خلط میان واقعۀ مجازات استادان و فرار عبدالقادر مشاهده میشود. فرار عبدالقادر از روی احتیاط بوده، در زمان مقتضی به دربار برگشته، با توسل به آیهای از قرآن خود را از خطر احتمالی رهایی بخشده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| روایت گری در تاریخ؛ تیمور؛ میرانشاه؛ دار زدن استادان موسیقی؛ عبدالقادر مراغی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,075 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 920 |
||