زیست کارتنخوابی؛ از تلاش ناگزیر برای بقا تا بازسازمان یابی اجتماعی | ||
| توسعه محلی (روستائی-شهری) | ||
| مقاله 7، دوره 12، شماره 1، شهریور 1399، صفحه 127-152 اصل مقاله (1.11 M) | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jrd.2021.300428.668535 | ||
| نویسندگان | ||
| مرتضی دیاری1؛ غلامرضا غفاری2؛ مهدی کرمانی* 3 | ||
| 1کارشناس ارشد برنامه ریزی رفاه اجتماعی، دانشگاه تهران | ||
| 2گروه جامعه شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران | ||
| 3گروه علوم اجتماعی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| چکیده | ||
| هدف این مقاله مطالعۀ تجربۀ زیست کارتنخوابی بر مبنای ویژگیها، تمایزها و شرایط حاکم بر آن است. نظام اجتماعی و سازمان موجود در پاتوقهای کارتنخوابی از الگوی رشد شهری، نظام قدرت حاکم بر آن و کنشهای متقابل همگنان طردشده از متن شهر در قلمرو پاتوق متأثر است. این پژوهش به روش کیفی و مبتنی بر تکنیک تحلیل مضمون انجام شده است. بهاینمنظور، مصاحبه های عمیق نیمهساختاریافته با سیودو کارتنخواب در شش پاتوق کارتنخوابی (مبتنی بر نمونهگیری هدفمند) صورت گرفته و دادههای حاصل با استفاده از نرمافزار مکسکیودیاِی مورد تحلیل قرار گرفته است. یافتهها نشان میدهد پاتوقهای کارتنخوابی قلمروهایی معیشتمحور، برخوردار از نظام عرفی تقسیمکار با درجاتی از روحیۀ جمعگرایانه هستند که ترکیبی از احساس نیاز به همبستگی اجتماعی، عواطف فردی، حمایت، تسکین آلام و درمجموع هویت بخش را برای ساکنان به همراه دارد. نظام اجتماعی پاتوق «پیشکسوت سالار» و تا حد زیادی مبتنی بر امکان اعمال قدرت فیزیکی و کنترل جریان مواد مخدر در آن است. حدود قابلِتوجهی از آزادی عمل در حوزه کنشهای فردی که با معیارهای رسمی میتوان آنها را صورتهایی از نابهنجاری بهحساب آورد، در پیوند با تأمین حداقلی از هرآنچه تداوم حیات را برای کارتنخواب ممکن میسازد، نوعی جاذبۀ مضاعف را برای این قلمروها به همراه دارد. درمجموع میتوان از منظری دروننگرانه، پاتوق را بهعنوان یک اجتماع محلی غیررسمی و برخوردار از پویایی و نه صرفاً تجمعی از افراد منحرف و نابهنجار، بهحساب آورد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اعتیاد؛ بیخانمان (کارتنخواب)؛ پاتوق؛ تجربۀ زیسته؛ شهر مشهد | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 822 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 687 |
||