آغاز و انجام شعر در دیدگاه پدیدارشناسانۀ هایدگر | ||
| ادب فارسی | ||
| مقاله 6، دوره 10، شماره 1 - شماره پیاپی 25، شهریور 1399، صفحه 101-120 اصل مقاله (567.99 K) | ||
| نوع مقاله: علمی- پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jpl.2020.295913.1623 | ||
| نویسندگان | ||
| عنایت الله شریف پور* 1؛ فرح ابوطالبی2؛ مسعود باقری3 | ||
| 1دانشیار گروه زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه شهید باهنر کرمان | ||
| 2دانشجوی دکتری زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه شهید باهنر کرمان | ||
| 3دانشیار گروه روانشناسی دانشگاه شهید باهنر کرمان | ||
| چکیده | ||
| شعر کدام است؟ سؤال بنیادینی که بارها در علوم مختلفی چون فلسفه، ادبیّات و زبانشناسی مطرح شده و پاسخهایی یافته است. در این مقاله تلاش شده است تا با استفاده از پدیدارشناسی هایدگری به این سؤال اساسی پاسخ داده و بر همین مبنا، حوزه و موضوع علم ادبیّات شناسایی شود. بررسیها نشان میدهد آنچه هایدگر از آن با تعبیر «خانۀ وجود» یاد میکند، زبانی است که از هستی به گوش انسان میرسد و این همان فهمها و شناختهای انسان است. آنچه از فهمها و گشایش هستی به گفتِ انسانی درآید، «سخن» و زبان انسان را میسازد. شعر، بیان و بروز فهمهای جدیدی است که پیش از این، در سخن انسان نبودهاند. شعر، سخنی است که هستنده را متفاوت از پیش مکشوف میکند و فهم جدیدی برای انسان به همراه دارد. چون شعر مکرّر شود و کاربرد عام یابد، فهم و دریافت شخصی، همگانی و عمومی میشود. سخن انسان همیشه در طیفی از پیشداشتگی و جدیدبودن، خلّاقیّت و ناخلّاقیّت، شعر و سخن روزمره قرار دارد. فهمها در سخن انسانی به اشتراک گذاشته میشوند و شعر امکان به اشتراکگذاشتن فهمهای جدید است. شعر، زباندارکردنِ فهمهای بیزبان و موجب افزایش و گسترش فهمها و زبان عمومی است. لازم است علم ادبیّات به وجه خلّاقانه و زبانساز شعر بیشتر توجّه کند و جهت پیشرفت و گسترش زبان برای سخنهای خلّاقانه و جدیدی که بنیادهای ادبی را ترک میکنند، بیشتر ارزش قائل شود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| پدیدارشناسی؛ زبان؛ سخن؛ شعر؛ هایدگر | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,162 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 968 |
||