وادی نانوشته؛ چگونگی تقابل صورت و معنی در منظومۀ عرفانی منطقالطیر | ||
| مجله ادیان و عرفان | ||
| دوره 53، شماره 1، شهریور 1399، صفحه 207-227 اصل مقاله (261.58 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jrm.2020.307637.630099 | ||
| نویسندگان | ||
| محمود مهرآوران* 1؛ بهاالدین اسکندری2 | ||
| 1دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه قم، | ||
| 2دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه قم | ||
| چکیده | ||
| عطار در منطقالطیر از هفت وادی نام میبرد؛ اما یک وادی نانوشته وجود دارد و آن گذشتن از صورت و رسیدن به معنی است. این موضوع بهصورتِ تقابل این دو در کل منطق الطیر به شکلی نانوشته و نامنسجم منعکس شده است. در سخن عطار، صورت در مفهوم مجاز، کثرتها، ظاهر، دنیا و وابستگیهای به آن دیده میشود و معنی نیز در مفهوم وحدت، باطن، روح، تعالی و رسیدن به حقیقت میآید. حکایت این مرغان را هم در شکل و قالب و هم در محتوا و معنا میتوان گذر از صورت به معنی دانست؛ زیرا عطار از قالب داستانی تمثیلی بهره برده و در متن هم خواننده و سالکِ راه را به گذر از ظواهر و صورتها و توجه به معنی فرامیخواند. وی راه گذر از صورت و رسیدن به عالم معنی را در بریدن از وابستگیها، داشتن همت و انصاف و درمجموع در طلب و عشق و فنا میبیند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| سلوک؛ صورت؛ عرفان؛ عطار؛ معنی؛ منطق الطیر؛ وادی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 886 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 778 |
||