بررسی حکمی و موضوعی نجش در فقه مقارن و حقوق موضوعه | ||
| مجله علمی "پژوهشهای فقهی" | ||
| دوره 17، شماره 4، زمستان 1400، صفحه 1347-1375 اصل مقاله (616.09 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jorr.2020.303815.1008833 | ||
| نویسندگان | ||
| زهرا سادات سرکشیکیان1؛ عصمت السادات طباطبایی لطفی* 2؛ هرمز اسدی کوهباد3 | ||
| 1دانشجوی دکتری، گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران | ||
| 2استادیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران | ||
| 3استادیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد رامهرمز، دانشگاه آزاد اسلامی، رامهرمز، ایران | ||
| چکیده | ||
| نجش از جمله روشهای ناروا در تبلیغ جنس مورد معامله است. بنابر نظر مشهور فقهای مذاهب اسلامی، نجش عبارت است از اینکه فردی، بدون قصد خرید، قیمت بالایی را برای جنس عرضهشده پیشنهاد کند تا مشتری بشنود و آن را با قیمت بیشتر بخرد. برخی فقها نوع دومی را برای نجش معرفی کردهاند: مدح کالا به آنچه در آن نیست، بدون قصد خرید و برای جلب مشتری. با توجه به تعاریف مذکور، میتوان برخی دلالیها، مزایدهها و نیز تبلیغ از طریق رسانه را که معمولاً کالای عرضهشده بهعنوان بهترین جنس تلقی میشود، از مصادیق نجش برشمرد. در خصوص احکام تکلیفی، وضعی و نیز خیار در معامله براساس نجش اختلاف است. با بررسی و تحلیل ادلۀ فقها میتوان گفت که نجش حرام، اما معامله صحیح است. برخلاف نظر بیشتر فقها، در نوع اول نجش، خیاری برای مشتری نیست و در نوع دوم، مشتری خیار تدلیس دارد. در حقوق موضوعه، به مسئلۀ نجش تصریح نشده، لیکن با بررسی مواد مربوط به خیارات عیب، تدلیس و غبن و پیشنهاد نگارندگان بر تحدید دایرۀ مادۀ 238 قانون مدنی در معنای تدلیس، میتوان خیار مشتری در نوع اول نجش را منتفی دانست و در نوع دوم خیار تدلیس را استفاده کرد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تدلیس؛ فقه اسلامی؛ نجش | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,822 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 695 |
||