رویکردی انتقادی به تعارض مبنای قانونگذار در رویش دندان مجنیعلیه قبل و بعد از قصاص (موضوع مادههای 413 و 415 ق. م. ا. مصوب 1392) | ||
| فقه و مبانی حقوق اسلامی | ||
| دوره 52، شماره 2، اسفند 1398، صفحه 271-291 اصل مقاله (275.97 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jjfil.2020.272111.668627 | ||
| نویسندگان | ||
| عبدالعلی توجهی* 1؛ مجید قورچیبیگی2؛ سهراب بهادری3 | ||
| 1دانشیار حقوق جزا و جرمشناسی دانشگاه شاهد | ||
| 2استادیار حقوق جزا و جرمشناسی دانشگاه خوارزمی | ||
| 3دانشجوی دکتری حقوق جزا دانشگاه خوارزمی، | ||
| چکیده | ||
| یکی از مسائل مرتبط با جنایت بر دندانها، مسئلهی رویش دندان مجنیعلیه قبل و بعد از قصاص است. مسئلهای که فقهای امامیه دیدگاههای مختلفی دربارهی آن ارائه دادهاند. در این راستا، قانونگذار در مواد 413 و 415 قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 دو رویکرد و حکم متفاوت اتخاذ کرده است. وفق مادهی 413 رویش دندان قبل از قصاص موجب سقوط قصاص و محکومیت مرتکب به پرداخت ارش میباشد و بر اساس مادهی 415 روئیدن دندان بعد از قصاص، مسئولیتی برای مجنیعلیه در پی ندارد. این در حالی است که دیدگاه فقهی معیار در این دو ماده یکسان است و این اقتضا دارد که مادههای مورد اشاره منسجم باشند. این پژوهش که به روش توصیفی ـ تحلیلی نگاشته شده، بیانگر آن است که بر پایهی عدم انسجام بین مادههای 413 و 415 یکی از آنها با موازین شرعی مغایرت دارد و در نتیجه اصلاح آن ضروری مینماید. | ||
| کلیدواژهها | ||
| رویش دندان؛ سقوط دندان؛ جبران قصاص؛ استرداد دیه | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 715 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 840 |
||