تبیین مفهوم آزادی در عرفان و مقایسۀ آن با تعاریف رایج در فلسفۀ غرب | ||
| پژوهشنامه نقد ادبی و بلاغت | ||
| مقاله 7، دوره 9، شماره 2 - شماره پیاپی 18، تابستان 1399، صفحه 125-148 اصل مقاله (438.99 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jlcr.2020.294894.1390 | ||
| نویسندگان | ||
| فاطمه محسنی گردکوهی* 1؛ سپیده موسوی گورابی2 | ||
| 1استادیار زبان و ادبیات فارسی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران. | ||
| 2دکتری زبان و ادبیات فارسی، مدرس زبان و ادبیات فارسی، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| آزادی از مهمترین و بحثانگیزترین واژگانی است که در تاریخ زندگی بشر وجود داشتهاست. هرچند این امر به باور بسیاری از اندیشمندان، ذاتی بشر است و رهاورد روحیۀ تعقل و اختیار او به شمار میآید، اما در عمل کسب و دریافت آن، آرمان دور و دراز آدمی بودهاست. عرفا به عنوان کسانی که دغدغۀ شناخت و تعالی انسان را داشتند، نسبت به این مقوله بیتوجه نبودهاند. آنها با غور و تعمق در ماهیت تصوف به این نتیجه رسیدهاند که تصوف راستین، چیزی مگر آزادی و رسیدن به عبودیتی عاشقانه و آزادوار نیست. برداشتی که از گفتار آنها پیرامون آزادی برمیآید، این است که این امر منجر به حصول نتایج زیر میشود: ۱. ترک آرزو، ۲. رضا و خشنودی، ۳. عبودیت عاشقانه، ۴. بخشندگی، ۵. فراغت از غیر، ۶. خردورزی و ۷. صلح و آشتی. همگی این موارد بر مفهوم آزادگی از بندهای درونی و بیرونی دلالت دارد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آزادی؛ عرفان؛ آزاده؛ عبودیت؛ ترک تعلق | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,246 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 784 |
||