بررسی و نقد نشانه شناختی قرائت وحدت وجودی از شعر حافظ | ||
| مجله ادیان و عرفان | ||
| دوره 52، شماره 2، اسفند 1398، صفحه 349-365 اصل مقاله (258.15 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jrm.2020.295353.630020 | ||
| نویسندگان | ||
| سید علی اصغر میرباقری فرد* 1؛ محسن محمدی فشارکی2؛ محمد اسماعیل جلالی3 | ||
| 1استاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه اصفهان | ||
| 2دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه اصفهان | ||
| 3دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه اصفهان | ||
| چکیده | ||
| سرشت باز و چندصدایی شعر حافظ موجب شده است خوانندگان زیادی از دیرباز تا روزگار معاصر به قرائت شعر او بپردازند. قرائت عرفانی یکی از قرائتهای مطرح و دامنهدار از شعر حافظ است که به اقسام گوناگونی بخشپذیر است. از میان قرائتهای عرفانی میتوان به رسالهای از جلالالدین دوانی در قرن نهم اشاره کرد. او در رسالۀ خود، بیتی از حافظ را بر مبنای پارادایم وحدت وجود قرائت کرده است. این مقاله میکوشد برای نقد و ارزیابی قرائت دوانی، الگوی نشانهشناسی مبتنی بر بافتهای سهگانه را به کار گیرد و با رجوع به تاریخ تحول عرفان ایرانی - اسلامی نشان دهد چنین قرائتی از شعر حافظ مقرون به صواب نیست. برای تبیین تحولات تاریخ تصوف، از مفهوم سنت اول و دوم عرفانی استفاده شده و مفاهیم عمده و مشترک این دو سنت، یعنی تجلی، عشق و وحدت شهود / وحدت وجود با یکدیگر مقایسه شده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| حافظ؛ پارادایم؛ وحدت وجود؛ وحدت شهود؛ عشق؛ تجلی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,183 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 809 |
||