ماهیت سازوکار حلوفصل اختلافات برجام | ||
| فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران | ||
| مقاله 19، دوره 50، شماره 3، پاییز 1399، صفحه 1215-1238 اصل مقاله (488.95 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jplsq.2019.260404.1767 | ||
| نویسندگان | ||
| همایون حبیبی1؛ مصطفی امیری* 2 | ||
| 1دانشیار، گروه حقوق عمومی و بینالملل، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران | ||
| 2دانشجوی دکتری حقوق بینالملل دانشکده حقوق دانشگاه آزاد اسلامی – واحد امارات متحدهی عربی | ||
| چکیده | ||
| با انعقاد برنامۀ جامع اقدام مشترک (برجام) در ۱۴ جولای ۲۰۱۵، بین ایران و گروه ۱+۵، اختلاف هستهای ایران بعد از نزدیک به 13 سال پایان پذیرفت. بلافاصله پس از این اتفاق، شورای امنیت قطعنامۀ 2231 را در تأیید مفاد برجام به تصویب رساند. این سند که تمامی تحریمهای شورای امنیت سازمان ملل و همچنین تحریمهای چندجانبه و ملی (اتحادیۀ اروپا و آمریکا) مرتبط با برنامۀ هستهای ایران را لغو کرده، در بندهای 36 و 37 خود، سازوکار حلوفصل اختلافات و رسیدگی به نگرانیها و ادعای عدمپایبندی اعضا به تعهداتشان را پیشبینی کرده است. این سازوکار از جهات بسیاری، متفاوت از شیوههای سنتی حلوفصل اختلافات (حقوقی و سیاسی) بوده و بهعنوان یک شیوۀ بدیع و ابتکاری، دارای وجوه مشابهت با «آیین عدم پایبندی» است. این مقاله مبتنی بر روش توصیفی - تحلیلی، ضمن اشارۀ اجمالی به محتوای برجام و قطعنامۀ 2231، بهتفصیل و بهدقت به تبیین ماهیت سازوکار حلوفصل اختلافات برجام میپردازد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آیین عدمپایبندی؛ برجام؛ سازوکار حلوفصل اختلاف؛ گروه 1+5 | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,433 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 828 |
||