تحلیل فضایی تابآوری شهری در محلههای بخش مرکزی شهر تبریز | ||
| پژوهشهای جغرافیای برنامهریزی شهری | ||
| مقاله 8، دوره 7، شماره 2، تابستان 1398، صفحه 349-374 اصل مقاله (1.37 M) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی - کاربردی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jurbangeo.2019.271048.1018 | ||
| نویسندگان | ||
| علی شماعی* 1؛ فرزانه ساسانپور1؛ رحمان علیحسینی2 | ||
| 1دانشیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری دانشگاه خوارزمی | ||
| 2دانشجوی دکتری تخصصی جغرافیا و برنامهریزی شهری دانشگاه خوارزمی | ||
| چکیده | ||
| تحلیل تابآوری در محلههای بخش مرکزی شهر تبریز در ابعاد اجتماعی، اقتصادی، کالبدی-زیرساختی و اکولوژیکی بهمنظور دستیابی به راهکارهای مناسب مدیریت مخاطرات محیطی از اهداف این پژوهش است. شناخت وضعیت تابآوری محلههای بخش مرکزی شهر و دستیابی به عوامل تابآورساز با توجه به قدمت، فرسودگی و نارسایی زیرساختی و پهنهبندی سطح تابآوری از ضرورتهای برنامهریزی و مدیریت شهری است. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با هدف شناخت وضعیت تابآوری محلههای 24 گانة بخش مرکزی شهر تبریز در ابعاد چهارگانة تابآوری انجام شده است. شاخصهای انتخابشده با روشهای ELECTRE و AHP و مصاحبه با متخصصان شهری در محلههای بخش مرکزی شهر تبریز جمعآوری شده است. یافتههای پژوهش نشان میدهد ابعاد کالبدی، اجتماعی و اقتصادی بهترتیب پایینترین امتیاز را در میان چهار بعد سنجش میزان تابآوری دارند. همچنین محلههای منصور، اهراب، مقصودیه و دانشسرا بیشترین میزان تابآوری و محلههای گجیل، باغشمال، مارالان و سرخاب پایینترین سطح تابآوری را در میان محلههای 24گانه دارند. ناپایداری ابعاد کالبدی و اقتصادی بافت منجر به ناپایداری دیگر ابعاد تابآوری شده است؛ بنابراین رویکرد تابآورسازی کالبدی و اقتصادی محلههای پایدار با راهبرد تابآورسازی اقتصادمدار میتواند نسخهای مؤثر برای ارتقای تابآوری محلههای بافت قدیم باشد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| بخش مرکزی شهر؛ تحلیل فضایی؛ تابآوری شهری؛ محله؛ شهر تبریز | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,576 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,648 |
||