جستاری در آسیبشناسی حقوقی نظام دادرسی کار در ایران | ||
| فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران | ||
| مقاله 6، دوره 50، شماره 1، بهار 1399، صفحه 79-98 اصل مقاله (292.53 K) | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jplsq.2019.271519.1884 | ||
| نویسندگان | ||
| ولی رستمی1؛ احسان اکبری* 2 | ||
| 1دانشیار گروه حقوق عمومی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| 2دانشجوی دکتری حقوق عمومی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| نظام دادرسی کار در ایران مبتنیبر رسیدگی مراجع اختصاصی یا شبهقضایی به اختلافات کارگر و کارفرماست و ساختار و صلاحیت این مراجع در مواد 157 تا 166 قانون کار و آییننامۀ دادرسی کار مصوب 1391 تبیین شده است. براساس موازین حقوقی مذکور، حلوفصل اختلافات کارگر و کارفرما در نظام حقوقی ایران در چارچوب سه نهاد سازش، هیأت تشخیص و هیأت حل اختلاف صورت میگیرد و سازماندهی این سه نهاد اصلی نیز با پیروی از اصول مشترکِ حاکم بر دادرسی کار و از جمله اصل رسیدگی ساده و کمتشریفات و مشارکت طرفین رابطۀ کار در تشکیل این مراجع، انجام گرفته است. با این حال، با مطالعه و بررسی اسناد سازمان بینالمللی کار و نگرشی تطبیقی به ساختار و صلاحیت مراجع دادرسی کار در ایران و جهان، میتوان دریافت که نظام دادرسی کار در ایران از نظر ساختار، صلاحیت و نحوۀ رسیدگی کاستیهای حقوقی مهمی دارد که عدم تحقق کامل استقلال ساختاری، فقدان صلاحیت عام، تعارض صلاحیت با برخی مراجع اختصاصی دیگر، الگوبرداری ناموفق از موازین آیین دادرسی مدنی و عدم انطباق ساختار و صلاحیت مراجع رسیدگیکننده به دعاوی کار با اصول دادرسی منصفانه و اصول خاص دادرسی کار، از مهمترین مصادیق آن بهشمار میروند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اختلاف؛ دادرسی؛ ساختار؛ صلاحیت؛ کارگر؛ کارفرما | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,066 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,442 |
||