مؤلفههای معنایی واژۀ «عربی» در قرآنکریم (از طریق واکاوی معنایی و نحوۀ چینش همنشینهای آن در آیات) | ||
| پژوهش های قرآن و حدیث | ||
| مقاله 6، دوره 51، شماره 2، بهمن 1397، صفحه 259-278 اصل مقاله (269.57 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jqst.2019.277512.669247 | ||
| نویسندگان | ||
| حبیبه قیصری1؛ قاسم فائز* 2؛ عبدالهادی فقهی زاده2 | ||
| 1دانش موختۀ دکتری علوم قرآن و حدیث دانشگاه تهران | ||
| 2استاد گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| از جمله اوصاف قرآن کریم، وصف آن به عربی بودن است، تعبیری که یازده مرتبه در قرآن بهکار رفته است. این موارد استعمال، بیانگر تأکید خداوند بر این صفت است که قابل تأمل و تحقیق است. این پژوهش با استفاده از معناشناسی ساختگرا و روابط همنشینی میان واژگان، قیود معنایی واژۀ «عربی» را از آغاز تا انعقاد کلام و تأثیر بر مخاطب، ارائه میکند. بنابراین، مهمترین قیود واژۀ «عربی» در قرآن عبارتند از: قیدهای «اتصال و انسجام»، «به لفظ درآوردن»، «صیرورت» و «القاء علم در باطن دیگری» در مرتبۀ فرستنده، قیدهای «توسعه و جدایش»، «تنوع و گوناگونی»، «صداقت و راستی در بیان»، «خوانشپذیری»، «استحکام درونی»، «بیانپذیری»، «نشانهداری» و «روشن بودن» در مرتبۀ پیام و قیدهای «ایجاد قوۀ تشخیص»، «متمایز شدن»، «خود نگهداری»، «ایجاد انگیزه»، «یادآوری»، «هدایتپذیری» و «اشراف و تسلط» در مرتبۀ گیرندۀ این پیام قرار گرفتهاند و عربیّت، مفهومی است که در همۀ این مراتب جریان دارد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تفسیر؛ روابط همنشینی؛ قرآن؛ معناشناسی؛ واژۀ «عربی» | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 868 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 749 |
||