قرآن کریم و زبان عربی | ||
| پژوهش های قرآن و حدیث | ||
| مقاله 3، دوره 51، شماره 2، بهمن 1397، صفحه 197-215 اصل مقاله (309.66 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jqst.2019.276447.669228 | ||
| نویسنده | ||
| ابوالفضل خوش منش* | ||
| دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| قرآن در تعریفی کوتاه و نیز جامع و مانع، کلامالله است و میدانیم که پیروان ادیان دیگر نیز چنین ادعایی در مورد متن مقدس خود ندارند. قرآن پس از نزول خود، خود را به همه شناساند. پیامبر اکرم(ص) با شیوهای حکیمانه به تعلیم آن پرداخت و این کتاب پس از زمانی کوتاه در گسترۀ جغرافیایی وسیعی نشر یافت و زبان عربی را به صورتی عمیق تحت تأثیر خود قرار داد و خدمات بزرگی را به این زبان انجام داد. اما از زمانهای پیشین میان قرآن و زبان عربی، تصور یک «اینهمانی» پدید آمد و گاه زبان عربی و ادبیات درازدامنی که پس از نزول قرآن و بنا بر شرایط و در بسترۀ آیین خاص پدید آمد و همۀ قواعد آن نیز لزوماً منطبق با سخن و منطق قرآن نبود، الزاماً مقدمۀ فهم قرآن قلمداد شد. بر اساس این تصورات، برخی اسلام را دین اعراب و قبایل بدویِ جزیرهالعرب شمردهاند و گروهی نیز قائل به این شدهاند که برای ارتباط گرفتن با متن این دین یا باید عرب بود یا سالیان طولانی را لزوماً به فراگیری زبان عربی گذراند. مقاله با روش توصیفی و کتابخانهای به بیان این موضوع میپردازد که قرآن در حصار مکان و زمان و زبان خاصی نمانده است و عربیِ الهی آن، عربی قومی ویژه و زبان مادری کسی نیست، بلکه این عربی، لسان مبین الهی در کسوت زبانی بشری است که بنا بر مصالحی، منطقۀ نزول آن در سرزمینی عربنشین درنظر گرفته شده است و چنین حالتی مزیت و محرومیتی را برای کسی رقم نمیزند | ||
| کلیدواژهها | ||
| زبان اعراب؛ زبان عربی؛ زبان قرآن؛ عربی بودن قرآن؛ عربیّت قرآن؛ عربی مبین؛ لسان مبین | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,143 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,231 |
||