تحلیلی لکانی از «ناسیونالیسم» بلندپروازانۀ دولت پهلوی | ||
| فصلنامه سیاست | ||
| مقاله 13، دوره 49، شماره 1، بهار 1398، صفحه 225-244 اصل مقاله (237.95 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jpq.2019.221060.1006960 | ||
| نویسندگان | ||
| حمیرا مشیرزاده* 1؛ سجاد مینادی2 | ||
| 1دانشیار گروه روابط بینالملل دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران | ||
| 2دانشجوی دکتری روابط بینالملل دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| دولت ایران پس از دوران مشروطه تابع انواعی از صورتبندیهایِ ناسیونالیستی بود که هر یک بهنحوی الگویی از سیاست خارجی را در پی داشت. در دوران محمدرضاشاه نقش تقریری خاص از ناسیونالیسم در ترسیم سیاست خارجی افزایش پیدا کرد و بر مبنای آن، دولت ایران در این دوران سودای قدرتمند شدن در عرصۀ منطقهای و بینالمللی را یافت. در این مقاله با استفاده از چارچوبی تحلیلی که از مفاهیم مورد توجه در رویکرد روانکاوانۀ ژاک لکان برگرفته شده است و با استفاده از روش تحلیل گفتمان، به این مسئله پرداخته میشود که چگونه این سیاست خارجی بلندپروازانه در ایران در سالهای 1357-1332 امکانپذیر شد. این تحلیل نشان میدهد که متون تولیدشده توسط محمدرضاشاه را میتوان رویدادی اجتماعی تلقی کرد که در چارچوب فرهنگ، سعی داشت ذهنیت ایرانی را ساخته و پرداخته کند که ذیل آن امیال خود را به نمایش میگذاشت. ساخت فانتزی و اقدام در جهت آن در عرصۀ خارجی را میتوان تلاش برای پاسخ دادن به میل وی برای رسیدن به مرزهای تمدن بزرگ و ارضای خودبزرگبینی و جاهطلبی تفسیر کرد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ایران؛ تحلیل گفتمان؛ سیاست خارجی؛ نظریۀ لکان | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,209 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 915 |
||