تعیین عمق و ابعاد بهینه المانهای زبری بر روی تکیهگاه پل برای کاهش میزان آبشستگی | ||
| تحقیقات آب و خاک ایران | ||
| مقاله 17، دوره 50، شماره 8، دی 1398، صفحه 2051-2061 اصل مقاله (1.15 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/ijswr.2019.272311.668080 | ||
| نویسندگان | ||
| ندا جعفری1؛ سید محمد علی زمردیان* 2؛ مسیح ذوالقدر3 | ||
| 1دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه سازه های آبی، بخش مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران | ||
| 2عضو هیئت علمی، گروه سازه های آبی، بخش مهندسی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران | ||
| 3بخش مهندسی آب دانشگاه جهرم، جهرم، ایران | ||
| چکیده | ||
| در سالهای اخیر دلیل تخریب بسیاری از پلها آبشستگی تکیهگاه اعلام شده است. تحقیقات بسیاری به کم کردن آبشستگی تکیهگاه به کمک سازههایی که اثر تخریبی جریان را بهبود میبخشند پرداختهاند. در این مطالعه به بررسی آبشستگی آب زلال در دو تکیهگاه عمودی با عرضهای مختلف پرداخته شده است. دیوارهی بالادست تکیهگاه با المانهایی برای کاهش گردابههای نعل اسبی محافظت شده است. اندازههای مختلف المانها با ضخامت و پیشآمدگی برابر با L025/0، L05/0، L1/0، L2/0، L3/0 (L برابر با طول تکیهگاه) و در ارتفاعهای مختلف کارگذاری بر دو تکیهگاه با طول برابر و عرض یکی دو برابر دیگری مورد بررسی قرار گرفتهاند. ارتفاع بهینه اعمال زبری، برابر با L6/0 زیر سطح رسوب به دست آمد. با بزرگتر شدن ابعاد المانها تا ضخامت و پیشآمدگی L2/0، آبشستگی اطراف تکیهگاه کم میشود و پس از آن با بزرگتر شدن المانها آبشستگی افزایش پیدا میکند. کارگذاری المانهای با ضخامت و پیش آمدگی L2/0 در عمق L6/0 زیر رسوب بر تکیهگاه با عرض کمتر، کاهش آبشستگی به میزان 4/30 درصد و بر تکیهگاه با عرض بیشتر کاهش آبشستگی به میزان 8/32 درصد را نتیجه داد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آبشستگی تکیهگاه؛ المانهای زبری؛ عمق بهینه کارگذاری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 903 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 668 |
||