تحول بنیادهای امامت نزد نخستین گروه غالیان شیعه | ||
| پژوهشنامه تاریخ تمدن اسلامی | ||
| مقاله 1، دوره 50، شماره 2، اسفند 1396، صفحه 163-182 اصل مقاله (261.62 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jhic.2018.241280.653807 | ||
| نویسنده | ||
| محمد احمدی منش* | ||
| استادیار پژوهشکده تحقیق و توسعه سمت | ||
| چکیده | ||
| سازوکار و سنجههای تعیین امام یکی از مهمترین و بنیادیترین عناصر و همچنین دشوارههای موجود در نخستین گروههای شیعه به معنای عام آن بوده است. در مقالۀ پیشِ رو با رویکرد تاریخی و گفتمانی، سازوکارها و سنجههای مربوط به امامت، نزد نخستین گروههای تندروی شیعی، از آغاز تا سدۀ دوم هجری بررسی شده است. همچنین تکامل و دگردیسی نگرشهای امامشناسانه در میان سبائیه، کیسانیه، نخستین غالیان و نیز خرمدینان ـکه اندیشههای آنها همسانیهای فراوانی با گروههای پیشگفته داشتـ مورد واکاوی قرار خواهد گرفت. این مقاله نشان خواهد داد که اصول علم، نور و انتقال ارواح چگونه و در چه فرآیندی از سوی گروههای یاد شده برای تبیین امامت مورد استفاده قرار گرفتند. همچنین خواهیم گفت که چگونه دو اصل نور و گردش ارواح که بر جهانبینیهای ویژهای استوار بودند، به پایمردی نخستین غالیان ـ که از دل بحران درونی کیسانیه سر برآوردند ـ برای توضیح نهاد و مفهوم امامت به کار گرفته شد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| امامت؛ خرمدینان؛ غالیان شیعه؛ کیسانیه؛ گردش ارواح | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,112 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 709 |
||