شناخت آیین پیشزردشتی ویو در ائوگمدئچا | ||
| پژوهشهای علوم تاریخی | ||
| مقاله 3، دوره 10، شماره 2 - شماره پیاپی 18، اسفند 1397، صفحه 39-58 اصل مقاله (782.52 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jhss.2019.266828.473039 | ||
| نویسندگان | ||
| آرزو رسولی (طالقانی)1؛ شیوا یوسفیان* 2 | ||
| 1استادیار گروه تاریخ دانشگاه شهید بهشتی | ||
| 2دانش آموختة کارشناسی ارشد تاریخ ایران باستان دانشگاه شهید بهشتی | ||
| چکیده | ||
| ویو (اوستایی: vayu؛ ودایی: vāyú؛ فارسی میانه: wāy) از کهنترین و اسرارآمیزترین ایزدان هندوایرانی است. او در اوستا بهگونهای برجسته تصویر شده است. در ادبیات پهلوی، وایِ خوب و وایِ بد بهروشنی از هم تفکیک شدهاند، اما این شخصیت دوگانة وای محصول تفکری متأخر است و در دوران اولیه ویو شخصیت واحدی بوده است با سیمایی دوگانه. در رامیشت، جنبة سازندة طبیعت ویو تصویر شده و به جنبة ویرانگر طبیعتش اشارهای شده است، اما این جنبة ویرانگر بهوضوح در ائوگمدئچا نشان داده شده و ویو در این نوشته موجودی در حد پیک مرگ است. همچنین بهنظرمیرسد که ویو ایزد بزرگ و برتر در جامعهای بوده که آیین، آداب و اصطلاحات مخصوص به خود داشته است. پارهای از مفاهیم و اصطلاحات آیین ویو با بررسی بخشهایی از ائوگمدئچا قابلدرک است. با ظهور دین زردشتی، این ایزد بلندمرتبه تنزل مقام پیدا کرد و به ایزدی زیردست تبدیل شد. آیین پیشزردشتیِ کهن مربوط به او نیز رنگ باخت، اما بهدلیل اینکه نزد پیروانش اهمیّت و محبوبیت داشت، به حیات خویش ادامه داد و بعدها بسیاری از ویژگیهای خود را به دین زردشتی و شخصیتهای آن منتقل کرد. در این مقاله شخصیت ویو در ائوگمدئچا و پارهای از جنبههای آیین او بررسی شده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ویو؛ ائوگمدئچا؛ آیین؛ دین زردشتی؛ پیشزردشتی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,268 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,360 |
||